Simla Vatansever Kocaoğlu
@simlalalala
Klinik Psikolog
Yüksek Lisans
istanbul
51 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitap çok akıcıydı. Kolaylıkla kısa sürede bitti. Fakat beklentimin altında kaldığını söylemeliyim.
Nedenine gelecek olursak, ilk yarısına kadar ürpertici, gerilim vaadini iyi karşıladı fakat sonrasında birbiriyle çelişen, yerine oturmayan bir olay örgüsüne dönüştü. Sona gelirken “herhalde artık toparlayacak, taşlar yerine oturacak” dedim, şöyle güzel bir “hadddiii bee” ters köşesi bekliyordum ama aksine öyle bir havada bıraktı ki yazar hikayeyi gerçekten hiç anlam veremedim. (Aslında böylelikle de bir ters köşe yaşamış oldum galiba hahah)
Hani sonunu bizim hayal gücümüze bıraktı desem o da değil. Son derece tutarsız bir sonla öylece bitti kitap. Bu nedenle de maalesef pek sevemedim.
Reklam
Evlendiği günkü adamın hatırasına aşık, bir gün yeniden o adam olacağı ümidiyle her şeye katlananan ve peşi sıra kızını da bu imkansız hayalin peşine sürükleyen bir kadın, bir eş, Bir anne, Cora…
Savaştan sonra eski halinden eser kalmamış, akli dengesi bozulmuş, değişken, karamsar, birlikte yaşaması zor, ne zaman ve neye öfkeleneceği belli olmayan bir adam, bir eş, bir baba, Ernt…
Ve onun ani ve son derece dürtüsel bir kararıyla kendini bir anda vahşi, çetin, acımasız Alaska’da yaşam mücadelesi verirken bulan Allbright ailesi ve kızları Leni’nin öyküsü.
Ah Matthew, Leni, Cora, Tom ve İri Marge… Yazarın önceki kitaplarında da yaşadığım gibi sanki yine karakterleri gördüm, tanıdım, hissettim.
Ve yine son sayfaları gözyaşlarıyla okudum.
Kitabın sayfa sayısı göz korkutacak gibi olsa da yazarın dili çok akıcı, sıkılmadan, severek okudum.
Yazarın kalemini, olay örgüsünü çok seviyorum.
Bu okuduğum 11. kitabıydı. Belki de bu türü çok okuduğumdan ve gerek bu yazarın kaleminden gerek diğer yazarlardan çok daha iyilerini okuduğumdan benim için ortalama bir okuma olduğunu söyleyebilirim. Fakat kesinlikle kötü değildi, dediğim gibi ben bu türün sıkı bir okucuyucusu olduğumdan böyle düşünüyorum muhtemel.
Freida’nın bu güne dek kitapları bana hep ters köşe, hep öngörülemezdi. Dolayısıyla çok sürükleyici ve şaşırtıcı bir okuma sunuyordu. İlk kez bu kitabında sonu çok erkenden tahmin edebildim ve ters köşe yaşamadım.
Su gibi aktı, çok güzeldi çok!
Yazarın Söyleme Bilmesin’ler kitabını da çok sevmiştim. O kitapta da olduğu gibi yazar herkesin hikayesini anlamamızı, herkesin kendince mücadelesini ve haklılığını görmemizi sağlıyor. Beni en çok etkileyen yanı da bu oluyor.
Kitabı okurken birine çok üzülüyor, acıyor, diğerine kızıyor, eleştiriyorsunuz, sonra diğerinin hikayesini ondan dinleyince adeta çözülüyorsunuz. “Bu da böyle olmaz ama anladım nasıl olurmuş.” diyorsunuz.
Hayatta da aynı böyle değil mi? Birilerinin hikayesinde en kötüsü biziz, birileri ise bizim hikayemizde… Kızıyoruz, küsüyoruz ama aslında bilmiyoruz kızdığımız ne yaşıyor, neyle mücadele ediyor.
Hikayenin sonu da öyle tatlı bağlandı ki, kitabı kapatırken yüzümde bir tebessüm kaldı.
Çok çok bayıldım, çok keyifli bir okuma oldu.
Ah… TullyveKate…
Farklı seçimler yapıp, başka hayatlara savrulan ama savrulurken de birbirinden hiç ayrılmayan iki dost.
Hikaye beni öyle bir sarıp sarmalamış ve öyle bir içine almıştı ki, sonuna geldiğimde gözyaşları içerisinde hıçkırarak ağlarken buldum kendimi.
Kate ve Tully gözümün önünde büyüdüler sanki. Onların küçücük hallerini, ergenliklerini, ilk yetişkinliklerini, “koca” kadın oluşlarını sanki gözlerimle gördüm. Sanki çok uzun zamandır tanıdığım bir aileden ayrılmış gibi hissettim kendimi son sayfayı çevirirken.
Kate, Tully, Johnny hepinizi çok sevdim. Tüm hikaye o kadar canlıydı ki haliyle böylesi etkilenmek de kaçınılmaz oldu. Çok çok güzeldi, gönülden tavsiye ederim.
Reklam