Esma
@simsek_esma
O hangi sağlam azimlidir ki, gördüğünü, işittiğini, ve öğrendiğini beyninde daima böyle çiğneye çiğneye büyütür; misafirhaneye yerleşmiş bir seyyah misali olduğu yeri terk etmez, tam tersine o fikir kendi mülkü olana kadar daimi çaba sarf ederek söz konusu fikrin zihnine yabancı kalmasını engeller?
Medenileşmemiş toplumların nefret ettikleri şey yoğun olarak sarf edilen bir çaba değil, daha fazla kuvvet sarfını gerektiren düzenli ve devamlı bir çalışmadır.
Hakikaten insanlar, devamlı bir çabayı kabul etmek için mutlak zorunlu bir gerekliliğin tesiri altında bulunmaya muhtaçtır.
Zannediliyormu ki eksiklerimizi bilip öğrenmek, bunları hemen düzeltmeye ve güzelleştirmeye yetecektir?