ve yanağıma bir damla feryat düştü. Gökyüzünün emaneti değildi,düştüğüm bataklığın çamuru ise hiç değil...Bu feryadı bir tek ben duydum da sesim çıkmadı.
Gitmek mi istiyorsun?
Kanayacaksın,kapıdan çıkacak cesareti bulana kadar
ve çıktığında küçüğüm,kalacaksın yaraların iyileşene kadar.
ve bir kapı görmediğinde artık dört duvar arasında
Anlayacaksın
Yalan söylediler,küçüğüm
Bize yalan söylediler
Bu dünya gerçek cehennemdi ve senin kolların cennetine hiç yetişemedi
Günbatımlarının mezaliminden canım öyle yandı ki köklerime dek bir meşale gibi yalımlar içindeyim. Bir avuç tel gibi yanar,dinelir kızıl liflerim.
Sylvia Plath
ve bu yorgun, bu üzünçlü yüreği
benim değilmiş gibi, benim değilmiş gibi
kimse görmeden şöyle bir yol kenarına bıraksam
Bir gün gelir; süslü ağaçlar,şuh çiçekler ,yeşil çayırlar ,bir kışın dondurucu soğuğu ile kuruyarak,solarak,sarararak harap olurlar;yapraklar düşer ,çiçekler sararır,çayırlar çatlar. Tabiat ölür! Fakat sonra bir gün bu ağaçlar çiçeklenir çayırlar titreşerek serpilirler. Yeni bir hayat bir canlılık titreyişi,bir emel tazeliği gelir. Yeniden bahar olur ! Benim de süslü ümitlerim,sonsuz emellerim, mutlu aşklarım ;gizli kederlerin hissedilmez elemlerin kahredici elinde kurudu,soldu,sarardı.
Ruhum öldü. Fakat benim ruhumun ,benim zavallı ruhumun baharı gelmiyor.