ve bu yorgun, bu üzünçlü yüreği
benim değilmiş gibi, benim değilmiş gibi
kimse görmeden şöyle bir yol kenarına bıraksam
Bir gün gelir; süslü ağaçlar,şuh çiçekler ,yeşil çayırlar ,bir kışın dondurucu soğuğu ile kuruyarak,solarak,sarararak harap olurlar;yapraklar düşer ,çiçekler sararır,çayırlar çatlar. Tabiat ölür! Fakat sonra bir gün bu ağaçlar çiçeklenir çayırlar titreşerek serpilirler. Yeni bir hayat bir canlılık titreyişi,bir emel tazeliği gelir. Yeniden bahar olur ! Benim de süslü ümitlerim,sonsuz emellerim, mutlu aşklarım ;gizli kederlerin hissedilmez elemlerin kahredici elinde kurudu,soldu,sarardı.
Ruhum öldü. Fakat benim ruhumun ,benim zavallı ruhumun baharı gelmiyor.
Bir şey sona ermek üzere. Oturmuş sigaranı tüttürürken içini kemiren,seni tedirgin eden bir şey olduğunu seziyorsun. Gündelik hayatın dertleri mi seni korkutan? Hayır. Seni korkutan içindeki boşluk.
Yıllar yarlardan,yarlar yıllardan vefasız. Kara baht bir kasırga gibi.Bu ne baş döndürücü iş?Geceler günleri,günler geceleri kovalıyor;cefalar cefaları kolluyor.Saçlarımızda aklar akları,alnımızda çizgiler çizgileri doğuruyor.Kadere boyun eğmek güç,isyan tehlikeli,felek hiç acımayacak mı?