Yarayı açık bırakırsın, acır. Kapatırsın, iz kalır. İp geçmez, iğne dikmez.
Bazı insanlar, seni bazı anılarla yaşamak zorunda bırakır.
"Gitti mi?" diyorum, ruhum sökülüyor sanki. Zorlukla yutkunuyor, sonra “Gitti”diyor.
“Tek kelime etmeden mi?”diyorum. Sonra elini destekler bir ifadeyle dizime yerleştiriyor. Gözlerim gözlerini bulduğunda onun dahi boğulduğunu görüyorum.
“O hep öyle gitmedi mi senden?”diyor. Susuyorum.