• KISSADAN HISSE OKUMANIZI Tavsiye Ediyorum



    Ne güzel ÖĞRETMENSİN SEN

    “Üzmüşler çocuğu, diğer çocuklar. "Senin baban çöpçü, sen de pis kokuyorsun” demişler. Vicdan duygusu tam gelişmemiştir okul öncesi çocuklarında. Zaman zaman böyle acımasız olabilirler. Kırmışlar yavrucağın kalbini.
    Konuştum babayla. Çok üzüldü, çocuğunun üzülmesine. Dağ gibi adam gözyaşlarını ilk kez ayırdı gözlerinden belki de. “Üzülmek yetmez dedim, bir planım var. Dahil olur musun?” Kabul etti seve seve.
    “Pis ülke” oyunu oynattım çocuklara bir gün. Türetilmiş (uydurma) bir oyun. Ne bulduysak attık yerlere. Bu arada “kötü koku spreyi” sıktık sınıfa, çocuklar görmeden tabi. Birazdan sınıf dayanılmaz bir kokuya karıştı. Dedim niye böyle oldu? Dediler öğretmenim çöplerden, pislikten. Durun dedim, bakın kapıya, biri gelecek, kurtaracak bizi bu pislikten, kokudan, büyüleniyor sanki. Bak bak bitiremiyorlar. 1.90 boy. Heybetli mi heybetli çöpçümüz.
    Başlıyor hemen temizliğe. Bende pencereleri açıyorum hemen. Temiz hava nüfuz edince etkisini kaybediyor kötü koku spreyi. Yardımcı öğretmenimiz de yasemin kokulu oda spreyini sıkıyor birkaç fıs. Çocukların gözü bizi görmüyor zaten. Ama içlerine doluyor mis gibi çiçek kokusu.
    Sonra yarım ay düzeninde oturuyoruz çöpçünün karşısına. Konuşuyor prova ettiğimiz gibi. “Çöpçüyüm ben” diyor. “Siz sabahları uyurken daha, ya da gece yarısı mahallenizin çöplerini topluyorum. Arkadaşlarım da var. Onlar da topluyor. Çöpler toplanmasa sokaklardan, her yer bugün sınıfınızın koktuğu gibi kokar. Çöpçülük zordur çocuklar. Çok zor iştir.” Anlatıyor uzatmadan. Kısa, öz, keskin. Anlattıkça daha da büyüyor adam.
    Nasıl dinliyorlar anlatamam. Gözlerini hiç ayırmadan. Hele oğlu. Gurur duyuyor babasıyla ve her sözünde hayran oluyor ona. O bakışa ömür verilir inanın bana.
    Sonra fotoğraf çektiriyoruz hepimiz kahramanımızla. Alkışlarla ve aşkla uğurluyoruz çöpçümüzü. Bir baba, bir oğul. Tedavi edilmiş iki yürek. İşimiz bu. Yüreğe dokunmak. Hanımlar, beyler! Bir çocuğun alın teriyle para kazanan babasının mesleğinden utanmasına dayanamam. Dayanırsam, öğretmen olamam.
    Ertesi sabah soruyor birkaç veli. “Bizim çocuk akşamdan beri büyüyünce çöpçü olacağım diyor. Siz ne öğretiyorsunuz bu çocuklara Allah aşkına?”
    Gülümseyerek cevap veriyorum, “İnsan olmayı öğretiyoruz.”
  • Ben Size Ne Yaptım

    Ben size ne yaptım
    Çağrı mı, armağan mı, ceza mı
    Ne vardı böyle karşıma geçecek
    Ben ne yazılar ne çizgiler yitirdim hatırlamadım
    Ne var ki sizinki onlar gibi gitmeyecek

    Artık olan oldu
    Gitmeniz gitmeseniz bir
    Ben de düş kursam da kurmasam da
    Aklıma yüzünüz gelecektir

    Ben size ne yaptım,
    Ne kötülüğüm dokundu size
    İnanın - hoş niçin inanacaksınız-
    Sizi şu ana kadar tanımazdım
    İnanmak, bilmek yakışmaz size
    Karşıma çıkmayacaktınız.
    Karşımda bir resim gibi şimdi
    Kuramadığım düşlerin çizdiği, siz
    Hem gözüme hem düşüme
    Çakılıp kaldınız
    Renklerinize ve biçimlerinize
    Düş dışı gerçeklerin çizdiği siz

    Beni benden çıkardınız
    Beni benden aldınız
    Göz görmeye-görmeye
    Bir uzağa bıraktınız
    Kendime dönmeye ertık çok geç.

    Özdemir Asaf
  • O yalnızca ailenin en akıllı üyesi değildi efendisiydi de. Hiç kimseye kızmazdı. Kızıl saçlı insanlar çok çabuk kızar derler ama Allie hiç kızmazdı ve kızıl saçlıydı. Size onun nasıl bir kızıl saçlı biri olduğunu anlatayım. Ben Golf oynamaya 10 yaşındayken başladım. Hatırlıyorum 12 yaşındaydım o yaz, bir gün atış yapmak için topu kuma dikerken, içimden birden başımı bir çevirsem Allie'yi görecekmişim gibi bir duygu geçti. Döndüm baktım inanın çitin ardında -Golf alanı çepeçevre o çitle sarılıydı- 100-150 metre kadar uzakta bisikletine oturmuş beni seyretmiyor mu? Ya işte böyle türden bir kızıl saçlıydı o. Tanrım öyle iyi çocuktu ki yemek masasında otururken aklına gelen şeyleri o kadar çok gülerdi ki neredeyse sandalyeden düşecek gibi olurdu. Daha yeni 13 yaşına girmiştim beni psikiyatriste falan götürmüşlerdi. Aracın camlarını kırdığım için. Ayıplamıyorum onları. Gerçekten ayıplamıyorum. Allie'nin öldüğü gece garajda yattım tüm lanet camları yumruğumla kırdım. hıncımı almak için. O yaz aldığımız steyşın arabanın da camlarını kırmaya çalıştım ama zaten elim çoktan kırılmıştı. Bir şey yapamadım böyle şeyler yapmak çok aptalca kabul ediyorum ama siz Allie'yi tanımadınız. Elim arada bir yağmur yağdığında filan sancıyor ve artık yumruğumu sıkamıyorum şöyle sımsıkı bir yumruk yani. Ama onun dışında pek önemli bir şeyim kalmadı. Lanet bir cerrah ya da kemancı falan olmayacağıma göre.
  • GÖÇ DÜŞLERİ ÜZERİNE

    Etrafımı saran gerçekliğin sahiden ne kadar gerçek olduğunu anlamamı sağlayacak o zihinsel motorum çalışmaya başlamadan evvel eşyanın sınırlarının esnekliğini test etmemeliyim. Buruş kırış olmuş emekli (öğretmen – emekli öğretmen) teyzelerin tın tın gezdirdiği köpekleri ısırmaya çalışmamalıyım mesela. Bu iyi bir fikir değil. Sahiden. Değil. O an ne kadar parlak görünürse görünsün. Değil. O an ne kadar eğlenceli görünürse görünsün. Değil. O an ne kadar uhrevi görünürse görünsün. Değil. Ama yine de? Buradayken yani? Mithatpaşa caddesinden aşağıya doğru inerken. Kafam anaforken. Dinlerken kozmik boşlukta bağıra çağıra çiftleşen kertenkelelerin müstehcen öykülerini. Kıkırdarken kendi kendime ve sakallarımın arasında gezdirdiğim tüm diğer benlere. Kafamın arkasındaki delikten dışarıya dökülüyor kelimeler. Beyin kıvrımlarımın üzerine bağdaş kurmuş oturan bok suratlı ruh doktorunun kelimeleri bunlar. Biliyorum. Biliyorsun. Mithatpaşa caddesinden aşağıya iniyorsun. Aynı yoldan yıllar içinde hem de mümkün olan tüm ruh hallerinde geçince, yolla aranda tuhaf bir bağ oluşuyor, öyle değil mi? Biraz vıcık vıcık bir his. Sen halen burada mısın diye fısıldadığını duyuyorsun sokak lambalarının. Siktirin lan diye çiğniyorsun öfkeni dişlerinin arasında. Olmuyor ama. Horoz gibi kabarıyorsun binaların arasında, olmuyor. Olmadı. Olmayacak. Asla olmaz zaten, anlıyor musun? O yüzden saldırmıyor musun emekli (öğretmen – emekli öğretmen) teyzelerin tın tın gezdirdiği çirkin köpeklerine.

    Döndüğünüzde anlatacak bir hikayeniz yoksa eğer ve huzur içinde uzun uzun yaşanacak kafalara uygun sahneler biriktirmemişseniz parmak uçlarınızda, yola çıkmanın manası yoktur. Kimseyi baştan çıkaramayacaksanız vizyonlarınızla. Korkutamayacak, kızdıramayacak, büyüleyemeyecekseniz. Sarhoş edemeyecekseniz. Halinize bakar mısınız? Kavramlar tarafından zehirleniyorsunuz. Bana inanın. Uzun, çok uzun zamandır zehirleniyorsunuz hem de. Kel kafalı iktidarsız profesörlerle fil işkembeli tüccarların havasız odalarından dışarıya taşan kavramlar. Güzelce ambalajlanmış, ışıltılı, ölümcül kavramlar. Eski hikayeleri unutturan, devasa kurutma kağıtları gibi ruhumuzun üzerine yapışıp tüm deliliğimizi emen kavramlar bunlar. Uzmanlaşma mesela. Uzmanlaşma nedir abiler? Biriniz izah etsin bana. Koca koca sertifikalarıyla silahlanmış bir yatırım danışmanının (yatırım danışmanı, hı?) bir avuç çiviyle bir neşeli çekici kandıramaması hep ürkütücü gelmiştir bana. Elleriyle çalışmayı unutmuş insanların kurguladığı bu gerçekliğin içinde dengeli hayatlar yaşamamıza imkan var mı sahiden? Bütün, ışıltılı, keyifli.

    Ama yine de göç düşleri kurabiliyorsunuz. Ellerinizde nakil talep formlarınız, uykusuz gözlerinizi kırpıştıra kırpıştıra ayak sürüdüğünüz hava limanlarından yükselen tarifeli seferlerle ne kadar uzağa taşıyabilirsiniz ruhunuzu? Haritalarınız. Pusulalarınız. Rehberleriniz ve internet siteleriniz. Ne yemeli? Ne içmeli peki? Bu egzotik şehrin hangi köşesinde sikişmek daha güvenli? Bel çantalarınızda ilaçlarınız. Yırtıcıları görmeye gidiyorsunuz, hı? Işıl ışıl postlarıyla salına salına Afrika kaplanlarını. Timsahları. Köpek balıklarını. Narin vücutlarınızı işinde uzmanlaşmış rehberlere emanet ederek. Önceden temizlenip havalandırılmış saz damlı kulübelerde konaklayarak. Takip ederek, standart rotayı. Göç düşleri kuruyorsunuz öyle değil mi? Başladığınız noktaya geri dönmenizi sağlayan çemberlerin üzerinde. Çirkin mi çirkin köpeklerinizi taslamalarından çekiştire çekiştire dolaştırırken birbirinize gösterecek fotoğraflar çektirmekten başka bir boku umursamadan. Ellerinizi kullanmadan. Ruhunuzu. Yüreğinizi. Gücünüzü ya da topuklarınızı kullanmadan.

    O yüzden dikiliyorum karşınıza. Tam da tüm dümenine hakim olduğunuza inandığınız binaların arasındayken. Ağır aheste yürür, eve döndüğünüzde mideye indireceğiniz haşlanmış yumurtaları düşlerken. Bum! Tüm amaçsızlığımla. Suratımda gülümsemem, postallarımın tabanlarında taşıdığım kükremeler ve tırnaklarımın arasına saklanmış cinlerimle. Günaydın diye fısıldayacağım. Yeniden keskinleşecek dişlerim. Gözlerim ışıldayacak. Kemiklerim ısınacak. Üzerinize gölgemi sereceğim. Çünkü benim damarlarımda da köpek kanı dolaşıyor. Çünkü Güney Doğu Asyadaki toplu mezarların kimsesiz karanlığında tanışıp alnını alnıma yasladığım dişsiz büyücülerin bataklık ruhlarından taşan karanlıklarla kararttım ben gölgemi. Parmak uçlarımı engerek zehriyle kutsadım. Ceketimin cebinde kristal atom bombaları taşıyorum. Avuç avuç serpmek için, kurumuş yüreklerinizin üzerine. Ki ateş alsın yıllar içinde yüreğinize yığılan tüm şeytan ayetleri.

    Tanımadığınız şehirlerin arka sokaklarında, günün ilk ışıklarını kaldırım taşlarının arasından boy vermiş yonca filizlerinin üzerine taşıyan yağmur damlalarının fısıltısı kulaklarınızı okşarken kadınınızın ılık nefesiyle sarmalanarak karşılanmamışsanız şimdiye dek, göç düşleri kurmaktan men edilmelisiniz. Yollara serpilmiş çakıl taşlarını terinizle kirletmemeli, cenabet vücutlarınızı çiğ tanelerinin üzerine yatırmamalısınız. Çünkü ısıtamaz hiçbir ateş içinizi. Hiçbir rüzgar ruhunuzu yumuşatamaz. Hiçbir patika huzura taşıyamaz sizi. Uzmanlaştınız zira. Elinizle iş yapmayı unuttunuz. Odaklanabiliyorsunuz. Karışmıyor yani kafanız. Ne olup ne olmadığınızı biliyorsunuz. Haddinizi. Sınırınızı. Çapınızı. Benim gibi değilsiniz yani. Aynı anda hem şelale ağzındaki su tanesine hem dalından süzülen ıhlamur yaprağına, hem yosun tutmuş kaya parçasının altında kıvrıla büküle düşsel ifritleriyle sevişen bir engereğe, hem yıldız tozuna, hem boşluğu yara yara ilerleyen bir gümüş mermiye, hem buzun üzerindeki çatlağa, hem komutanının on dört yaşındaki kızına gençliğe hitabeyi okuya okuya tecavüz eden şu çatlak onbaşıya hem de sevgilimin dişleri arasında çatırdayan kenevir tohumuna dönüşebilmek için dualar ederken olduğunuz yerde kalakalıp sakallarınızdan süzülüp postallarınızın ucunda milyonlarca rengarenk parçaya ayrılan salyanızın yansımasıyla sarhoş olmadınız.

    Ben bilemiyorum işte çapımı. Sınırımı. Haddimi. Ne olup ne olmadığımı bilemiyorum. Odaklanamıyorum. Göç düşlerinize. Kayıp ruhlarınızı avutmak için kurguladığınız bu hikayeler aydınlanmadan bahsetmiyor öyle değil mi? Hicretten? Delilikten? Aşktan? Ayak basıp zehirlemediğiniz tek bir metrekare kalmasın diye yolculuk yapıyorsunuz siz. Görüyorum. Etrafımı saran gerçekliğin sahiden ne kadar gerçek olduğunu anlamamı sağlayacak o zihinsel motorum çalışmaya başlamadan evvel eşyanın sınırlarının esnekliğini test etmemeliyim. Buruş kırış olmuş emekli (öğretmen – emekli öğretmen) teyzelerin tın tın gezdirdiği köpekleri ısırmaya çalışmamalıyım mesela. Bu iyi bir fikir değil. Sahiden. Değil. O an ne kadar parlak görünürse görünsün. Değil. O an ne kadar eğlenceli görünürse görünsün. Değil. O an ne kadar uhrevi görünürse görünsün. Değil. Farkındayım. Ama yine de? Karşınıza dikilip gölgemi üzerinize sermeden duramıyorum. Çünkü? Çünkü sevgilimin dişlerinin arasında çatırdayan kenevir tohumlarından yayılan şiiri dinlerken paslı keserlerle deldim ben. Kafamın arkasını. Fildişi saplı keserler. Kıkırdıyorum. Tekrarlıyorum. Gölgemi üzerinize sereceğim. Yola çıkmanıza izin vermeyeceğim.
    sruma bakmayın. Olmaz mı?
  • “Dünyayı yönetenler kadınlardır. İnanın bana, orta karar şeylerden nefret ederiz biz. Birilerinin dediği gibi, biz kadınlar kulağımızla severiz, nasıl ki siz erkekler de gözünüzle seversiniz, yani severseniz eğer.”
  • 272 syf.
    ·5/10
    Herkesin bildiği bir destandır. Bu destan roman olarak okumak çok güzeldi. Börü'nün yaşadıkları bir çocuk için çok fazla. Kollarının, bacaklarının kesilmesi ve sırt üstü ormanın içinde bırakılması çok üzücü, ağlatıcıydı. Bozkurt'un yaptıkları ise tartışılmaz. Börü'ye su içirmesi, yemek vermesi, koruması... Neden kurtları sevdiğimi şimdi daha iyi anladım. Börü'nün çocuklarını yetiştirmesi, Türk olmayı öğretmesi, töreyi anlatması çok güzeldi. Bazı yerlere inanamayabilirsiniz. Bu hayatta böyle durumların olmayacağını biliyorum herkes gibi ama 'destan' ne demek herkes bilir. Ben bu destana inanmayı seçiyorum, inanmayabilirdim. Siz ister inanın ister inamayın bu konuyu siz bilirsiniz ama mutlaka okuyun. Hem eski tarihimizi bilirsiniz, hem edebiyat dersinde karşınıza çıktığında boş boş bakmazsınız, hem de kendinizi geliştirmiş olursunuz. Lütfen okuyun..
    Kitap yorumlarınızı bekliyorum.
  • Onlara, inanan insanlar gibi siz de inanın dendi mi, derler ki: Akılsızlar gibi biz de mi inanacağız? Bilin ki aklı az olanlar onlardır ama bilmezler.