içimdeki ışık söndü, bir daha asla yanmayacak bir karanlığa gömüldüm. geriye sadece bu derin, tarifi imkansız boşluk kaldı. hissediyorum, içimde bir şeyler kırıldı ve bir daha asla eskisi gibi olamayacağım. hayat çok acımasız, yaşamak benim cehennemim. artık ne sağlığım ne de ruhum bu yükün altında ezilmekten kurtulabiliyor. sonlara mı yaklaşıyorum yoksa sadece bir uçurumun kenarında mı bekliyorum, bilmiyorum. belki de yavaşça siliniyorum.