Cam tavan, toplumda kadınların veya azınlık grubu oluşturan kişilerin maruz kaldıkları ve mevcut hiyerarşik düzende belli bir seviyenin üstüne yükselmelerine engel olan soyut ayrımcılığı ifade eden bir metafordur. Kitabın her sayfasında bu insanlara yaşatılan metofurun ağırlığı altında insanlığımdan, kadınlığımdan utandım. Giulia, Sarah ve Smita’nın yaşamış olduğu bu zulmü hale farklı hayatlarda farklı baskı ve zulümlerle yaşayan insanlar var malesef. İnsan kendisi ve sevdikleri için istemediği şeyi başka insanlara hak gördükçe bu böyle süre gelecek.
Ve son nokta güzeldi.
Eserimi büyük bir ruh ağı gibi,
Birbirlerine saçlarıyla bağlanan o kadınlara ithaf ediyorum.
Seven, doğuran, ümit eden,
Binlerce defa düşüp yeniden ayağa kalkan,
Eğilen ancak yenik düşmeyen kadınlara.
Onların savaşını biliyorum,
Gözyaşlarını ve sevinçlerini paylaşıyorum,
Her biri biraz ben.