Firuze dedi, Firuze bakmadı. Bir daha Firuze dedi. Firuze kalbinde üç bina yıkmış, iki bahçe yakmış, yazınki kuşları gönlünden göçmüş gibi döndü baktı. Bazen gidiyorum denmez.
Çok fazla ince düşünüyordu, onu tanımayanlar uzaktan seyredenler ise düşüncesizin teki “suratsız” olarak düşünüyordu hatta güldüğü zaman şaşırıyorlardı. Ben şaşırmak yerine nadiren yakaladığım gülüşlerini izleyip mutlu oluyordum. Çünkü o gülüyordu.