Mari
@sobertaes
Ağzıma tütün tadı bile gelmiyor artık.
1 Kasım 2007
21 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
sona ermek için bir şey başlıyor: serüven uzamaya gelmez, ancak ölüm öyle anlam kazanır. bu ölüme, belki de sunum olacak bu elime sürükleniyorum geriye dönüş yok. her an, ardındakini getirmek için çıkar. her anda bütün varlığına sarılırım: yerine başkasını koyamayacağını, biricik olduğunu bilirim fakat onun yetip gitmekten alıkoymak için bir şey yapamam. Berlin'de ya da Londra'da iki gün önce rastladığım bir kadın koynunda geçirdiğim dakikanın, çılgınca sevindim dakikanın neredeyse aşık olacağım kadın sona ereceğini bilirim.
Reklam
şimdi kimseyi düşünmüyorum, söyledikleri bulmak için bile çabalamıyorum. kimi zaman hızlı, kimi zaman yavaş bir şeyler akıyor içimde: dokunmuyorum, bırakıyorum gitsin. sözcüklere bağlanmadığım için düşüncelerim çok zaman karmaşık. belirsiz ve hoş şekiller halinde belirleyip sonra kayboluyor, hemen unutuyorum onları.
kolumu masaya, başımı da koluma dayadım. tüm gücümü savurup tüketmiştim gibi başım öylesine boş, yüreğin öylesine ağırdı. oysa ne kadar ferahlık dolu, huzurluk bir sabah geçirmiştim. sabahın erken saatlerinde gereksiz yere Benno'nun yanında yüreğimi titremişti; sanki o sesler, bir baş dönmesi veya uçurum gibi gizli bir çekiciliği olan bir tehlikeyi barındırıyordu. uçurum yoktu orada sadece dümdüz yeşil çayırlar bir kır şiirine uyan doğa vardı.
ve içimde, uçurum ya da tehlikeye benzeyen her şeye karşı bir özlem ve düş kırıklığı, bir isteksizlik uyandı. içimde Benno'dan koptu koptuğundaki aynı ruh hali ve aynı gerilim canlandı, çünkü dolu bir bardak dudaklarımın arasında parçalanmış gibiydi.
gerçekten bize ait olan bir şeyi Adine hiç kimse elimizden alamaz. gerçekten bize ait olan, er veya geç bizim olur. bu yüzden senindi benim de cinsinden bütün hasisçe kaygılar değersizdir. yapmamız gereken tek şey yolumuza devam etmektir; bize ait olan bir birlikte gelir bizimle beraber yürümeyeninse, bizi durdurmasına izin vermemeliyiz.
Beni kandırdıklarını daha iyi anladım, ancak bunu kimseye fark ettirmemeye veya karşı çıkmaya cesaret edemedim. çünkü acınası biri olarak yaşanmak ölüm gibi bir şey, öyle değil mi? içindeki bu zorlanma ve bastırılmış kaygılarla sonunda melankoliye kapıldım.
Reklam