'ben çok kötüyüm.'
dediğini duydum. ama bir şey yapmadım. gidip sarılmadım. şarkımızı açıp onun için söylemedim. ilk defa bencil olmak istedim. bu sefer ben onu değil o beni iyilestirsin istedim. bana boş gözlerle bakıp
'senden nefret ediyorum.' dedi sakince.
kapıyı çarptı çıktı. dolan kalbimden ilk damla düştü. iyileştim mi şimdi? bu muydu iyi demek?
bir insanın başına gelebilecek en kötü şey doğmuş olmaktır; gerisi ise boştur. Bir kez doğduktan sonra ölme doğru yol alıyor olmamızın hiçbir önemi yoktur. insan, doğduğu andan itibaren her şeyini yitirmiştir. yasamak ise sonucu belli olan bi savaşı sürdürmekten, yenilgiye yazgılı olduğumuz bir karmaşanın içinde bulunmaktan ibarettir.
bugün duvarlar ve perdeler ile konuşmadım. onlar benden de üzgündü. ve tartışılmaz olarak benim sebep olduğum belli oluyordu. onları dert ile dağlayıp, omuzlarına yük koymuştum. ve artık onlar da nefret doluydu sana karşı.