Sustukça yazıyordum.
Yazdikca susuyordum.
Susuyordum!
Konuşmaya susuyordum bazen.
Yazdıkça susuzluğum gidiyordu.
Lakin ne kadar daha tahammül edebilirdi kağıt ve kalem buna?
Mutlu hayat, insanı okuma sanatıdır.Karşılaştığınız her insan sizden daha zeki, sizden daha yetenekli, sizden daha anlayışlı, sizden daha toleranslı olmayabilir.Hele ki günümüz dünyasında herkesin kendini ihtiyaclarının daha cok peşine düştüğü ve ne yazık ki daha çok bencilleştiği bir dünyada herkesten bize uymasını istediğimiz davranışlarla hareket etmesini beklemek epey anlamsız olur.
geçmişte yaptığınız hatalardan pişmanlık duymayın aksine teşekkür edin çünkü geçmişteki hatalarınızın hepsi bugün sizi daha büyük hatalardan korunmak ve geliştirmek için gelen öğretmenlerdi...
üzülmeyi, ağlamayı, ilişkilerde kırılmayı bile bile siz seçmediniz ama sizi üzecek yada birçok kez üzmüş bir insanı hayatınızda tutup, sınırlarınızın dışına çıkarma sorumluluğunu almamayı siz seçtiniz...