insanın abartılı ayrılıklar karşısında köşeye sinmemesi gerektiğini, onlara galebe çalınabileceğini, biri ölmediği sürece her ayrılıkta müzakere payı olabileceğini düşündüm.
hayatının o anda değişmekte olduğunu seziyorsa insan, geçmiş bir gecenin ya da gelecek bir gecenin ne olduğunu artık bilemez olur çünkü zaman bulanıklaşır.
bizler güzelliği gözden kaçırır, atlardık; kayıtsız kalırdık ona, ama günün birinde karşımıza çıkmayacak olursa da ilk kez biz bağıra çağıra ağlardık. güzelliğin gündelik hayatta gözden kaçmasından dolayı vicdan azabı duyan tek kişi gözlükçüydü