l──୨ৎ──l
@somefeeling
𓇼 𓇼 𓇼
İşte son defa gözlerimi açıyorum. Bu gözler güneşi bir daha göremeyecek.Şimdi sis ve bulut onları kapattı. Evet,yas tut ey tabiat!Oğlun,dostun, sevgilin artık ölüyor. 
Genç Werther'in Acıları
Genç Werther'in Acıları
l──୨ৎ──l
Başkalarını kendine göre değerlendirmenin ne kadar budalaca bir şey olduğunu hergün biraz daha iyi anlıyorum. Benim kendimle uğraşmaktan başka şeye bakacak vaktim yok. Kalbim alabildiğine coşmuş. Başkaları beni yolumdan alıkoymasa,onların kendi bildiğine gitmesine aldırmayacağım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
𝘈𝘺𝘳𝘪𝘤𝘢 𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘮 𝘪𝘤𝘪𝘯 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘴𝘦𝘴𝘴𝘪𝘻, 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘦𝘭 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘯𝘥𝘢𝘯 𝘨𝘰𝘻𝘺𝘢𝘴𝘭𝘢𝘳𝘪 𝘥𝘰𝘬𝘵𝘶𝘮; 𝘣𝘪𝘳 𝘣𝘢𝘴𝘬𝘢 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘨𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘺𝘢𝘴𝘢𝘳 𝘨𝘪𝘣𝘪 𝘣𝘶𝘵𝘶𝘯 𝘣𝘶 𝘪𝘯𝘴𝘢𝘯𝘭𝘢𝘳𝘪𝘯 𝘢𝘳𝘢𝘴𝘪𝘯𝘥𝘢 𝘺𝘢𝘴𝘢𝘺𝘪𝘱 𝘩𝘢𝘺𝘢𝘵 𝘥𝘦𝘯𝘦𝘯 𝘴𝘦𝘺𝘦 𝘢𝘬𝘪𝘭 𝘦𝘳𝘥𝘪𝘳𝘦𝘮𝘦𝘺𝘦𝘯, 𝘴𝘦𝘷𝘨𝘪𝘺𝘦 𝘴𝘶𝘴𝘢𝘮𝘪𝘴𝘭𝘪𝘬𝘵𝘢𝘯 𝘰𝘭𝘦𝘯, 𝘢𝘮𝘢 𝘴𝘦𝘷𝘨𝘪𝘥𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘬𝘰𝘳𝘬𝘮𝘢𝘥𝘢𝘯 𝘥𝘶𝘳𝘢𝘮𝘢𝘺𝘢𝘯 𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘮 𝘪𝘤𝘪𝘯 𝘨𝘰𝘻𝘺𝘢𝘴𝘭𝘢𝘳𝘪.
l──୨ৎ──l
Ne var ki, öyle ya da böyle düşü
nüp kafa yormalarım hiçbir şeyide
ğiştirmiyordu. Ama müzikruhumu
duygul andırdı ğında sözlere gerek
kalmaksızın her şeyikavrıyor, tüm
yaşamınderinliklerinde el değ
memi ş uyumların varlı ğını algılı
yor, olup biten her şeyde bir anlam
ın vekusursuz bir yasanın saklı yatt
ığını sezer gibi oluyordum. Bir
aldanış da olsa, bu aldanışın i ç
indeyaşıyor, kendimi mutlu
hissediyordum.
𝘈𝘺𝘳𝘪𝘤𝘢 𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘮 𝘪𝘤𝘪𝘯 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘴𝘦𝘴𝘴𝘪𝘻, 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘦𝘭 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘯𝘥𝘢𝘯 𝘨𝘰𝘻𝘺𝘢𝘴𝘭𝘢𝘳𝘪 𝘥𝘰𝘬𝘵𝘶𝘮; 𝘣𝘪𝘳 𝘣𝘢𝘴𝘬𝘢 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘨𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘺𝘢𝘴𝘢𝘳 𝘨𝘪𝘣𝘪 𝘣𝘶𝘵𝘶𝘯 𝘣𝘶 𝘪𝘯𝘴𝘢𝘯𝘭𝘢𝘳𝘪𝘯 𝘢𝘳𝘢𝘴𝘪𝘯𝘥𝘢 𝘺𝘢𝘴𝘢𝘺𝘪𝘱 𝘩𝘢𝘺𝘢𝘵 𝘥𝘦𝘯𝘦𝘯 𝘴𝘦𝘺𝘦 𝘢𝘬𝘪𝘭 𝘦𝘳𝘥𝘪𝘳𝘦𝘮𝘦𝘺𝘦𝘯, 𝘴𝘦𝘷𝘨𝘪𝘺𝘦 𝘴𝘶𝘴𝘢𝘮𝘪𝘴𝘭𝘪𝘬𝘵𝘢𝘯 𝘰𝘭𝘦𝘯, 𝘢𝘮𝘢 𝘴𝘦𝘷𝘨𝘪𝘥𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘬𝘰𝘳𝘬𝘮𝘢𝘥𝘢𝘯 𝘥𝘶𝘳𝘢𝘮𝘢𝘺𝘢𝘯 𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘮 𝘪𝘤𝘪𝘯 𝘨𝘰𝘻𝘺𝘢𝘴𝘭𝘢𝘳𝘪.
l──୨ৎ──l
sevginin
bir yarar sağlamayabileceğini,
birbirlerine karşı içlerinde iyi
niyetler besleyen insanların yine
de birbirlerinden habersiz kendi
yazgılarını, herbiri kendi akıl
ermez yazgısını yaşadığını, karşısındakine ne kadar yardım elini
uzatmak, ne kadayakın
olmaistese de insanın bunu bir tü
rlü başaramayabileceğini, sanki
anlamsız ve bulanık kâbuslar içinde hayret ve dehşetle düşünüp
durdum.
𝘈𝘺𝘳𝘪𝘤𝘢 𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘮 𝘪𝘤𝘪𝘯 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘴𝘦𝘴𝘴𝘪𝘻, 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘦𝘭 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘯𝘥𝘢𝘯 𝘨𝘰𝘻𝘺𝘢𝘴𝘭𝘢𝘳𝘪 𝘥𝘰𝘬𝘵𝘶𝘮; 𝘣𝘪𝘳 𝘣𝘢𝘴𝘬𝘢 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘨𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘺𝘢𝘴𝘢𝘳 𝘨𝘪𝘣𝘪 𝘣𝘶𝘵𝘶𝘯 𝘣𝘶 𝘪𝘯𝘴𝘢𝘯𝘭𝘢𝘳𝘪𝘯 𝘢𝘳𝘢𝘴𝘪𝘯𝘥𝘢 𝘺𝘢𝘴𝘢𝘺𝘪𝘱 𝘩𝘢𝘺𝘢𝘵 𝘥𝘦𝘯𝘦𝘯 𝘴𝘦𝘺𝘦 𝘢𝘬𝘪𝘭 𝘦𝘳𝘥𝘪𝘳𝘦𝘮𝘦𝘺𝘦𝘯, 𝘴𝘦𝘷𝘨𝘪𝘺𝘦 𝘴𝘶𝘴𝘢𝘮𝘪𝘴𝘭𝘪𝘬𝘵𝘢𝘯 𝘰𝘭𝘦𝘯, 𝘢𝘮𝘢 𝘴𝘦𝘷𝘨𝘪𝘥𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘬𝘰𝘳𝘬𝘮𝘢𝘥𝘢𝘯 𝘥𝘶𝘳𝘢𝘮𝘢𝘺𝘢𝘯 𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘮 𝘪𝘤𝘪𝘯 𝘨𝘰𝘻𝘺𝘢𝘴𝘭𝘢𝘳𝘪.
l──୨ৎ──l
Ruhumun
derinliklerinde beni uyaran o susturulmaz sesi duyuyorum kuşkusuz; saf, gönül okşayıcı, kendi
içinde mutlu seslere ve bunların yankılanıp giderek işitilmez oluşuna yakıp kavurucu bir özlemle
kucak açıyorum; ne var ki, günlerim rastlantılardan ve falsolu seslerden geçilmiyor, yüzümü
nereye çevirsem, parmaklarımla nereyi tıklatsam, gür ve berrak bir sesin yankısını işitemiyorum.
𝘈𝘺𝘳𝘪𝘤𝘢 𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘮 𝘪𝘤𝘪𝘯 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘴𝘦𝘴𝘴𝘪𝘻, 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘦𝘭 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘯𝘥𝘢𝘯 𝘨𝘰𝘻𝘺𝘢𝘴𝘭𝘢𝘳𝘪 𝘥𝘰𝘬𝘵𝘶𝘮; 𝘣𝘪𝘳 𝘣𝘢𝘴𝘬𝘢 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘨𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘺𝘢𝘴𝘢𝘳 𝘨𝘪𝘣𝘪 𝘣𝘶𝘵𝘶𝘯 𝘣𝘶 𝘪𝘯𝘴𝘢𝘯𝘭𝘢𝘳𝘪𝘯 𝘢𝘳𝘢𝘴𝘪𝘯𝘥𝘢 𝘺𝘢𝘴𝘢𝘺𝘪𝘱 𝘩𝘢𝘺𝘢𝘵 𝘥𝘦𝘯𝘦𝘯 𝘴𝘦𝘺𝘦 𝘢𝘬𝘪𝘭 𝘦𝘳𝘥𝘪𝘳𝘦𝘮𝘦𝘺𝘦𝘯, 𝘴𝘦𝘷𝘨𝘪𝘺𝘦 𝘴𝘶𝘴𝘢𝘮𝘪𝘴𝘭𝘪𝘬𝘵𝘢𝘯 𝘰𝘭𝘦𝘯, 𝘢𝘮𝘢 𝘴𝘦𝘷𝘨𝘪𝘥𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘬𝘰𝘳𝘬𝘮𝘢𝘥𝘢𝘯 𝘥𝘶𝘳𝘢𝘮𝘢𝘺𝘢𝘯 𝘬𝘦𝘯𝘥𝘪𝘮 𝘪𝘤𝘪𝘯 𝘨𝘰𝘻𝘺𝘢𝘴𝘭𝘢𝘳𝘪.
l──୨ৎ──l
Gerçekten
bambaşka biri miydim bütün bu insanlardan, Marion’dan, Lotte’den, Muoth’tan? Gerçekte sevgi
denen şey bu muydu? Hepsini görüyor, bütün bu ateşli insanları görüyordum; sanki bir fırtınanın
önüne katılmış yalpalayıp duruyor, bir belirsizlikten içeri savruluyorlardı. Erkekleri görüyordum;
bugün arzuyla, yarın bıkkınlıkla kahroluyor, yana yakıla seviyor, sevgilere hoyratça son veriyor,
hiçbir sevgiye güven beslemiyor, hiçbir sevgide mutluluğu bulamıyorlardı. Kadınları görüyordum
sevgiden yanıp tutuşan; aşağılanmaları ve dayakları sineye çekiyor, sonunda kapı dışarı ediliyor,
ama bağlandıkları erkekten yine de kopamıyor, kıskançlıkları ve horlanmış sevgileriyle onurları
çiğnenmiş, köpeksi bir sadakat sergiliyorlardı. O gün uzun süredir ilk kez oturup ağladım.