Eksiğim.
Çok eksiğim.
Şairin yarım bıraktığı şiirden farksızım.
Devamım gelebilirdi, ama gelmedi.
İçim çok eksik.
Canım çok eksik.
Sana gelip nasıl tamamlanmak istiyorum bir bilsen.
Sana koşup nasıl can bulmak istiyorum.
Gözlerine öyle bir bağırmak istiyorum ki,
arş inlesin.
Kollarına sarılıp avazım çıktığı kadar ağlamak istiyorum.
Bu eksikliği tarif edemiyorum.
Bu eksiklikten kurtulamıyorum.
Aylardır tam olamıyorum.
Hıçkıra hıçkıra ciğerimi söküyorum.
Yastıkta ıslanmadık yer bırakmıyorum.
Ben yine de tam olamıyorum.
O apartman boşluğunda oturuyorum.
Beni görmezden gelip geçen kelebeklerin yankılarını dinliyorum.
Ölmekten ne çok yorulmuşlardır şimdi.
Umudu parmaklıklarla tıkadıkları pencerenin hemen önündeki serçeyi izliyorum.
Usulca ağlıyor.
Serçe ağlıyor, ölmek nedir bilmiyor.
Serçe olabilme ihtimalimi düşünüyorum.
Yoruluyorum.
Yokluğunda yoruluyorum.
Bu boşlukta daha büyük bir boşluk olarak durmaktan yoruluyorum.
Senden bir deli gibi kaçıyorum.
Senden kaçarken seni arıyorum.
Bir şeyleri ararken, bir şeyleri düşünürken ve ben yorulurken