"Ömür boyu yalnız kalmayı isteyecek kadar incindim" dedim. Gözlerimdeki hüznü hissettin mi? Belki de hissetmedin. Belki de bu yalnızlıkla dolu kalbimdeki kırıklıkları göremedin. Her biri derin bir iz bırakan hayatın çelişkileriyle dolu bir yolculuktu benimki. İnsanlar gelip geçti, güven kırıldı ve kalbim paramparça oldu. Ama her seferinde topladım parçalarımı, yeniden şekil verdim, yeniden inşa ettim. Şimdi, bu yaraların izleriyle dolu kalbimde, yalnızlıkla baş başa kaldım. Belki de artık başka birini içeriye almak istemem, belki de bu yaraları bir daha yaşamamak için.