Hafızayı zamana emanet etmenin sonucu unutmaktır. Zaman unutturur. Unutturur ki, hayat devam etsin. İnsan unutmasaydı, yaşayamazdı. Hayat tekrarlanmasaydı, olmazdı. Çünkü yaşananlardan başka bir şey yok. Yaşananlar yeniden, yeniden, yeniden yaşanmalı ki, varoluş tekrarlansın.
Tanrı gücünü tekrarın sonsuzluğundan alır. Tanrı fikrinin de bir tekrar büyüsü olduğunu biliyorsun değil mi ? Soylardan soylara aktarılan bir tekrar. Olanların adı değişir ama özü her seferinde aynen tekrarlanır. Tanrı bizzat kendisi de her şeyi yaratan ve cezalandıran bir tekrardır.
Senin tanrın var mı ?
Biliyor musunuz, Tanrının varlığı tartışılabilir ama kaderi inkar etmeye kimsenin gücü yetmez. Eğer olacakları kendimiz tayin edemiyorsak, her şey isteklerimizden ve hayallerimizden bağımsız, bildiği gibi vuku buluyor…deli nehir gibi kendi asi yolunu izliyor…nihayetinde hiç aklımıza gelmemiş yerlere varabiliyorsa…kader vardır.
İlk defa böyle bir konusu olan kitaba rastlıyorum. Kızını kıskanan bir anne ve gelişen olaylar. Sanırım pek sevemedim. Yazar hakkında hep olumlu şeyler okuyup almıştım kitabı. Belki de yanlış zamandır !! Ya da konu itibariyle bana hitap etmedi. Fazla egoist geldi.