O kadar çok kötülükle, o kadar çok acıyla, o kadar çok alçaklıkla karşılaşıyoruz ki, sanırım zihnimiz hepsini unutmak istiyor. Yoruluyoruz evladım, insan denen bu iki ayaklı yaratığın o ipe sapa gelmez ruhuyla uğraşmak bitiriyor bizi. Bence Alzheimer’ın temelinde bu var. Unutmak isteği…
Hayvanların duygularından emindim çünkü yalan söyleyemeyecek kadar saftılar.Ama insan denen o ölümlü mahluk, her türlü belanın, her türlü melanetin kaynağıydı.Kahramanına da, hainine de, cesuruna da, korkağına da, yaratıcısına da, yıkıcısına da asla güvenilmezdi. Birbirlerine yaptıkları kötülükler yetmezmiş gibi, kurdundan kuzusuna, çiçeğinden ağacına her türlü canlıya zarar vermekten çekinmezlerdi. Ne çekinmesi, bu kötülükten zevk alırlardı.