Madam Bovary , Flaubert' in okuduğum ilk kitabı ve sanırsam Flaubert' in şöhretini artıran eseri. Yazarın yalın, akıcı,okuyucuyu sıkmayan bir dili var. Konu Madam Bovary' nin mutsuz evliliği, yaşadığı yasak aşklar ve tefecilere olan borçlar. Çok öncesinde Aşk-ı Memnu ' yu okumuş biri olarak, Madam Bovary' de Emma' dan bir Bihter yaratıldığını görebilirsiniz. (Flaubert Madam Bovary i 1856 da ,Halit Ziya ise Aşk-ı Memnu'yu 1899'da yazmış, kurgular benzer. H. Ziya' nin Flaubert'ten esinlendiği aşikar) tabii Bovary'nin arsenik içerek intihar etmesi çok güzel anlatılmış, yazarın realist tutumu arseniği iyice araştırmasında ve bunu Bovary'e içirmesinde görebiliriz. Bu arada Madam Bovary bir dönem Fransa'da toplumsal ahlakı sarstığı için yasaklanmış, Flaubert' in savunusu "ben size aynayı tuttum, aynada görülenler sizi rahatsız etmemelidir". Aslında genel itibariyle baktığımızda Flaubert Madam Bovary i toplumun ahlak kuralları dışına çıktığı için arsenikle cezalandırdığını görürüz. Yani aslında Flaubert sadece Fransa toplumuna aynayı tutmamış aynı zamanda kendisine de aynadan bakmıştır.
Çeviriye gelecek olursak İş bankası Kültür yayınlarında okumayın derim. Çünkü yer yer Tanrı yerine Allah, Allahaısmarladık aynı zamanda neyin var yerine Yeşilçamvari Nen var karşılığı Fransız edebiyatından Türk Edebiyatına geçişleri yaşayabilirsiniz :) Bu arada okuduğum bazı kitaplarda hep "bovarizm" kavramıyla karşılaşıyordum, bu kitabı okuduktan sonra kavram kafamda netleşti. Toplumsal ahlak kurallarına ve yazgıya itimat etmeyen biri olarak Flaubert'in kitabi yazgı ile bitirmesi genel itibariyle beni sarhoş etti diyemem.
Reklam
Hüseyin Kıran'la ilk defa tanışmış bulundum Resul' le. Faulkner gibi bilinç akışı tekniğini çok iyi kullanmış. Akıcı ve yer yer ikileme, yansıma sözcüklerini kullandığını görürüz. Resul varoluşçuluk ve hiçcilik arasındaki keskin bir çizgidir. Zaman ve mekanın karıştığı bazen anlatıcıyı bulmaya çalıştığımız Hüseyin Kıran' ın ilk romanıdır. Resul Varolmanın sancılarını içinde yaşarken de bizi de yalnızlığımızın içerisine atarak - dipnot: resul' un deyişiyle bu yalnızlık ölüm değildir - özneyi, maddeyi sorgulattırır durur. Sorgulattırırkende de bakarız ki hep başkalarına bağlı, duvarları olan bir benle karşı karşıya kalırız yani yine Resul e çıkarız.
Albert Camus' ün Veba kitabı insanların salgın karşısındaki çürümüşlüğünü, acizliğini ve dinin bilim ile çelişkisini çok iyi bir sekilde ortaya koyduğu kitaplardan biridir. Cezayir'in Oran kentinde farelerin ölmesi ile başlayan salgının insan hayatına sirayeti noktasındaki saçmalığı gösterir Camus. Sadece bir salgindan söz etmez Camus', salgın karşındaki insanın yabancılaşmasına, hükümetin bu yöndeki önlemlerine, kurumlar arasındaki çarpıklığı da ele alır. Ben bu eseri Corona pandemisi ile okumaya başladım yaşadığımız zamanı önceden Camus gözler önüne serdiğini görebilirsiniz. Popülizm ile merak sarılan kitaplardan biri olsa da böyle kitapların okunduğu zamanların popülizmi güzeldir kanımca :) velhasıl kitabın ilk girişinde " Bir kenti tanımanın en bildik yollarından biri de insanların orada nasıl çalıştığına, orada birbirlerini sevdiğine ve nasıl öldüğüne bakmaktır " (sy: 13). geçer ek olarak 'orada ki yönetim şeklini' de bırakırsak o kenti daha iyi tanıyabiliriz. Ayrıca Veba da ki papazın kendini doktorun eline bırakması da dinin bilimle nasıl çelişki içerisinde olduğunu gösterir. Ben kitapta özellikle Tarrou yu kendime yakın bulmuştum. Tarrou' nun babasıyla arasındaki ilişkisi, babasının hatalarını kabullenişiyle birlikte ona karşı sevgisinin sönümlenişi ve bunu herkesin vebayi kendi içerisinde taşıdığı üzerine tasviri çarpıcıydı.
