İnsan geleceğe hangi anısının kalacağını seçemiyor. Yaşarken diyorsun ki bu anı ölene kadar unutmayacağım. Yani unutmam herhâlde diye diyorsun bunu. Ama unutuyorsun. Bu da bir şey mi, bazen de oluyor ya, bu anı lütfen yaşanmamış sayalım, hemen unutalım; bu ise bir türlü geride kalmak bilmiyor, ilk anın tazeliğiyle dimağını eritiyor da eritiyor.
İnsan akletmeye başladığı an dünya üzerindeki yürüyüşünün her adımında biraz daha yalnızlaşıyordu. Çünkü yalnız olmamak sadece ve sadece etrafında seni anlayan insanlar varsa mevzubahisti.