“Biz de farklı kimseleriz, Bast. Birbirimizden ayrı da kalıyoruz. Doğru, bunu pek tercih etmiyoruz çünkü bizim sevincimiz bir arada olduğumuzda artıyor. Acımız da birbirimizle paylaştığımızda azalıyor.”
Ama yalnızlık beni sevmezdi, o kadarını biliyordum. Etrafımda dolaşıp duruyor olsa da bana bulaşmıyordum. Bunu kimlere borçlu olduğumu da çok iyi biliyordum: Şimdi hepten delirmemiş, yitip gitmemiş olmayı kime borçluysam onlara.