Sen dağların ve ağaçların arasında esen, bir gün yıldızları öpmeyi düşleyen benden farksızsın. Onlar tüm ağırlıklarına ya da yeryüzüne yaptıkları o devasa baskıya rağmen kendilerini ileri taşımanın bir yolunu hep bulmuşken sen olduğun yerde durmayı nasıl kendine hak görebilirsin?
“Geçmiş bizler, şimdide hayatta kalamazlar. Bu yüzden ölmeleri ve yerlerini yeni bizlere bırakmaları gerekir. Geri dönebilmenin bir yolunu bulsan bile şu anki sen olarak da oraya uyum sağlayamazsın.”