Gökhan Atış
@strongwings
1979'da İstanbul'da doğdum. 32. yaşıma dek dünyayı gerçek bir yer sandım. 33. yaşımda algılarım değişti. Artık dünyanın bir rüya olduğunu bizzat görmüş biri olarak yaşıyorum. Bu sitede 2 romanım var.
Yazarlık, şifaya kolaylaştırıcılık, ruhsal rehberlik
Denizcilik Fakültesi Güverte Bölümü Mezunu
Goa - Hindistan
İstanbul, 24 Eylül 1979
57 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
10/10
Beğendi
·2025 3. kitabı
Bazen o kadar sıkıştırır ki hayat... (Nefes al...)Alıntı
Büyük bir kayanın altında ezilmiş gibi hissetti; tüm hücreleri ve zihninin tamamıyla.
Ya da hani külüstür arabaları
ezip koca bir kibrit kutusu gibi sıkıştırırlar... Öyle bir şey...
Süvarinin kamarasından çıktığında bir süre hareket edemedi.
Olduğu yere çakılıp kaldı. Sıkıştırılmış külüstür arabaların
ayakları yoktur.
Yüzünün rengi solmuştu.
Eski dördüncü onu bekliyordu.
Hiç bir yol son yol değil... Son yok Hocam! Sonsuz var.Alıntı
...dinlerken, delikanlının içine yeni bir farkındalık doğdu. Son zamanlar, kaptanlık ve gemiyi, içine girip de bir daha çıkamayacağı bir kafes gibi görmeye başlamış,
özgür olmaya çalışırken özgürlüğünü tamamen kaybetmekten korkmaya başlamıştı. Adam haklıydı. Neden son durak olsundu ki kaptanlık?
“Sonra ne olurum, ne yaparım bir fikrim yok ama şimdilik
kaptan olacağım. Şimdi hazırım.”...
Dibin dibinin dibinin dibin...Alıntı
...Son sigarasının bulunup içildiğini fark ettiği bir kış günü,
ağzından ne çıktığı anlaşılmayan boğuk bir feryatla bağırıp
çağırıyor, gitarını kapıp ceketini de unutarak evden fırlıyor.
Minibüse verecek parası olmadığı için Taksim’e kadar yürü-
yor... Kılıfa atılan ilk parayla karşı büfeden bir sigara alıyor,
elleri titreyerek paketi açıyor, gelip geçenlere aldırmadan,
kalabalık sokağın kenarında oturup dumanı içine çekiyor...
Kaset ve kitaplarını; Cobain’lerini, Nietzsche’lerini bile Beşiktaş
Parkı’nda yere serip satmış.
Aşağılık kompleksli burgerci müdür, onun okullu bir
kaptan adayı olduğunu duyunca ha bire tuvaletleri paspaslatıyor...
Kaybedecek birşeyin kalmadığında, yaşamaya başlarsın...Alıntı
“Olsun; demek ki yaşıyorum. Demek ki günahlarımı
arındıracak güneş daha doğmadı, yüreğimi temizleyecek
kadar gözyaşı henüz akmadı... Demek ki...
Gerçekten mi?
Güçleniyor muyum?”
On sekizinci yaşının baharında, ölmeye atlayıp şaşırtıcı
bir şekilde yaşamaya başladığı o geceden sonra...