Sude
@sudeckrr
öğrenci
117 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
İnsanların fikirleri alınmadan onlar adına kararlar almak ve hayatlarını mahvetmek çok kolaydır, değil mi? Peki sen bunu yapmak istiyor musun? Ya da ebeveynler çocuklarını gerçekten bir birey olarak
Reklam
Hayat… Bu kelime ne kadar çok anlam içeriyor, değil mi? Kitap, hayatın içindeki pek çok konudan söz ediyor. Onu okurken zihnimde belirli bir persona yoktu; maskesizdim. Maskelerden arınmış bir hayatın içindeydim. Geçmişi ve geleceği düşünmeden, yalnızca şimdiyi yaşadığım bir hayat…
Aslında kitaptaki düşünceler bana yabancı değildi. Sadece zihnimde var olan düşünceler, doğru bir şekilde ifade edilmiş ve kelimelere dönüşmüş gibiydi. Bu yüzden okurken birçok yerde kendimden bir parça buldum.
Daha fazla yazacak bir şeyim yok. Ancak söyleyeceğim tek bir şey var: Bu kitap buna değer. Okunmaya, üzerine düşünmeye ve insanın kendisiyle yüzleşmesine değer.
Yine birçok şeyi sorgulamama neden olan bir kitaptı. Bazen insanlar yüzünden dışarı çıkmak istemediğimiz, hatta doğru olmayan şeylere bile inandırıldığımız olur. Kitaptaki Colin karakteri bunun en iyi örneklerinden biridir. Tüm uzuvları yerinde, son derece zeki ve sağlıklı bir çocuk olmasına rağmen evdeki herkes onu bir gün öleceğine inandırmıştır. Babası gibi sırtında bir gün bir yumru çıkacağını düşünür ve bunun gerçekleşmesini bekler. Colin de çevresindekilerin söylediklerine inanır; hayatının kısa süreceğini düşünür ve bu nedenle on yılını bir odada, korkular ve histeriler içinde geçirir.
İnsanlar hayatları boyunca konuşurlar. Kimi zaman doğruyu, kimi zaman yanlışı söylerler; fakat söyledikleri sözler bazen bir insanın hayatını şekillendirecek kadar güçlü olabilir.
Kitaptaki diğer karakterlerden Mary de bir bakıma Colin’e benzer. Ancak Mary’nin önemli bir farkı vardır: O, dünyayı tanımaya ve güzelliklerini görmeye çalışır. Hayatın karşısında hiçbir şey yapmadan oturup zehirli düşüncelerle kendini tüketmek yerine yüzünü yaşamın güzelliklerine döner. Merakı, cesareti ve keşfetme isteği sayesinde hem kendisini hem de çevresindekileri değiştirir.
Dickon ise bana göre kitaptaki en şanslı karakterdir. Çünkü o, hayatın güzelliklerini sonradan keşfetmek zorunda kalmamıştır; onları doğduğu andan itibaren görmüş, doğayla iç içe büyümüş ve yaşamın sunduğu küçük mutlulukların değerini erken yaşta öğrenmiştir.
Kitabın başlarında betimlemelerden sıkılıp, “Ben bu kitabı okuyamayacağım.” desem de öyle olmadı. Betimlemeler dışında kitabı oldukça sevdim.
Kitabın içeriğine gelirsek; baş karakterimiz Emma, beni
Doğan Hocam yine döktürmüş. Kitapta her şeyi o kadar güzel anlatmış ki okurken bazen gözlerim doldu, bazen hüzünlendim, bazen de gülümsedim. Bir öğretmen adayı olarak bu kitabın bana çok şey kattığını düşünüyorum. Kitabı okurken üniversiteye gelene kadar hayatımdan geçmiş birçok öğretmeni düşündüm ve bazı anıları hatırladıkça gerçekten üzüldüm.
Bu kitap hakkında söylenecek o kadar çok şey var ki ne desem eksik kalacakmış gibi hissediyorum. Ancak tüm düşüncelerimi tek bir cümlede özetlemem gerekirse: “İyi yetiştirilmemiş bir öğretmen, atom bombasından daha tehlikeli olabiliyor.”
Reklam