Artık ne mutlu ne de mutsuzum.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım,soğuk bir cehennemi andıran sözde “insan” dünyasında tek gerçek şey bu.
Tüm muhakememi de,karşı koymayı da bir kenara bırakıp o arabaya bindirilmiş,bu hastaneye getirilmiş ve deli olmuştum.Artık oradan çıksam da deli olarak damgalanacaktım.Hayır.
Deli değil.Bir sakat.
Arızalı bir insan.
Artık tam anlamıyla insanlığımı yitirmiştim.