''Tapınak olmasın Omelas'ta, en azından içinde insan bulunan cinsten olmasın, böylesi daha iyi. Dine evet, rahiplere hayır. Çıplak güzellerse, elbette etrafta dolaşıp kendilerini muhtaçların açlığına ve tenin coşkusuna kutsal bir sufle olarak sunabilirler. Onlar da katılsın alaylara. Davullar çiftleşenlerin başında gümbürdesin, arzunun zaferi gonglarla ilan edilsin ve bu haz ritüellerinin tohumları herkesçe sevilip büyütülsün.''
Jean- Paul Sartre
Pek çok entelektüelin barikatın arka saflarında kalabalığa sufle verdiği yerde o, barikatın en önünde yer alacak ve kalabalığı felsefi olarak ateşlemeye çalışacaktı. Pek tabii, bu ideolojik bir adanmışlık değil, önce bireysel ve nihayet evrensel bir varoluş çabası olarak vücut bulacaktı.
Insan yeni biriyle pek çok şeyi başlatabilir! Daha iyi biri olmaya bile başlayabilir.
Gittiğiniz spor salonları erkek gibi görünmeye çalışan adamlarla doludur; sanki erkek olmak, bir heykeltıraşın ya da bir sanat yönetmeninin söylediği gibi görünmekmiş gibi.
Tyler'ın dediği gibi: Mesele şişkin görünmekse, sufle de şişkin görünür.
Çarşaf ve nefisDin
Bir gün sohbet esnasında "Çarşaf kişinin nefsiyle cihat ettiğinin göstergesidir. Çünkü insanların çarşafa bakışı genelde olumsuzdur. Bu da gösteriyor ki kadının nefis terbiyesinde, çarşaf önemli bir eşiktir." dedi. Aslında bunu hep söylüyordu (Medine Balcı hoca) ama benim kalbim ve kulağım o gün duydu herhalde ki meseleyi ancak idrak edebildim. Bilmiyorum, aklıma yattı ve hafızaya bir çentik atıldı. O günlerde İhya'dan cihat bahsini okuyorduk. O da etkili oldu ve düşünmeye başladım. Gerçekten toplumda çarşaflı insanlara çok kötü bakıyorlar. Bu nefretle mücadele de cihat olabilirdi. Nefsimle uğraşmak, onu törpülemek istiyordum. Bu, iyi bir imkân diye düşündüm ve "Çarşaf giyeyim de nefsimi bir adım daha geride bırakayım." dedim. Ve abaye giymeye başladım (2009). Üzerine de sufle denilen çarşafın üst parçasını takarak kıyafeti yorumladım diyebilirim.
Sayfa 203
