Şükran dayanan
@sukrandynn
Lisans
Ankara
101 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Anlayacağınız, saray değil de tavuk kümesi olsaydı ıslanmamak için sürünerek içine girebilirdim ancak beni kuru tuttuğu için duyduğum minnettarlıktan tavuk kümesine saray demezdim. Gülersiniz ve böyle durumlarda tavuk kümesinin insanın gözüne köşk gibi göründüğünü söylersiniz. "Evet," derim insan sadece yağmurdan korunmak için yaşamak zorunda olsaydı öyle olurdu.
Belki acı çekmenin de insana esenlik kadar büyük faydası vardır. İnsan bazen acı çekmeye inanılmaz derecede tutkuyla âşıktır, bu bir gerçektir. Bunu kanıtlamak için evrensel tarihe başvurmaya hiç gerek yoktur; insansanız ve yaşamışsanız kendinize sormanız yeterlidir. Şahsi fikrim sadece esenliğe odaklanmanın tam manasıyla görgüsüzlük olduğu yönündedir.
İki kere ikinin dört etmesi bana adeta küstahlık gibi gelir. İki kere ikinin dört etmesi elleri belinde durup yolunuzu kapatan ve tüküren küstah bir züppedir. İki kere ikinin dört etmesinin harika bir şey olduğunu kabul ediyorum. Fakat her şeye hakkını verirsek, iki kere ikinin beş etmesi de bazen çok büyüleyici bir şeydir.
İçinde doğdu düzgün olay barındırmayan bir kitap. pembe diziden fırlamış gibi yapay duran kahramanlar. 450 sayfalık kitabın 400 sayfasında neredeyse bir şey anlatılmamış ve son 50 sayfaya sıkıştırılmış, vurucu olmayan adeta aceleye getirilmiş bir final. Çok basit anlatımlar. Bir polisiye roman türünden çok sanki Beyoğlu'nu anlatan bir gezi yazısı gibi.
