Şule Yanık
@suleynk
2 Şubat
86 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Yıllardır okumayı ertelediğim serinin ilk kitabı…
Dayak yediği her satırda sanki tanıdığım bir çocuğun canı acıyormuş gibi üzüldüm Zeze için. Zeze; neredeyse ailesinin her bir üyesinden tek tek dayak yemesine rağmen her zaman onları anlamaya çalışan, yaptıkları ya da yapamadıkları için küçücük yaşına rağmen onlar adına geçerli sebepler bulan çok akıllı bir “bızdık”.
Zeze, kalabalık aileye sahip olmasına rağmen aslında çok yalnız bir çocuktu. Yalnızlığını kendi kurduğu hayali dünyasıyla, içindeki kuşla ve portakal fidanıyla gidermeye çalışıyordu. Kendi yaşıtlarından ziyade büyüklerle her zaman daha iyi anlaşıyordu. Öğretmeni, Portekizli ve şarkıcı onun en yakın arkadaşlarıydı. Üçü de sanki onun içindeki kuşu görüyor gibi onu anlıyor, seviyor, ilgi gösteriyor, aslında diğerlerinden ziyade ona gerçek bir çocuk gibi davranıyorlardı.
Kitapta beni en etkileyen bölüm tren kazasının yaşandığı anlardan sonrasıydı. Portekizli dostunu kaybettiğini anladığı an çektiği acıyı, bu acıyı küçücük bedeninin kaldıramayıp hasta oluşunu derinden üzülerek okudum. Kitabın devam edeceğini bilmesem Zeze’nin üzüntüsünden öleceğini düşünüyordum. İyi ki kitap böyle bir sonla bitmedi.
Zeze ve onun gibi tüm çocuklar hep var olsunlar! Dünyadaki bütün çocukların ayağına taş değmemesi, kötülüklerin onlardan uzak olması dileğiyle…
Kitabın adını gördükten sonra içimde; çok dramatik bir hikayeyi, acı ve hüzün dolu bir kadının hayatını okuyacağım hissi oluşmuştu. Okumaya başladıktan sonra bunun böyle olmadığını anlamam uzun sürmedi.
Yazarın bizi hüzne boğmaktan ya da ağlatmaktan çok daha başka dertleri vardı. O, bize bir şeyler anlatmak, bizde bir farkındalık oluşturmak istiyordu.
Farklı karakterler üstünden farklı yaşamları ele alan, psikolojik yönü ağır basan fakat gayet tadında işlenen bir kitap.
Açıkçası bende büyük izler bırakan bir kitap olmadı. Sonunu kitabın ortalarındayken az çok tahmin edebilmiştim. Veronika’nın hastalığıyla ilgili %100 emin olmamakla beraber bir tahminim oluşmuştu. Mutlaka okunması gereken bir kitap diyemem ama okunmasını tavsiye edebileceğim bir kitap.
Kitabın arka kapağında da yazdığı gibi sonu en başından belli olan ama sürükleyiciliğinden hiçbir şey kaybetmeyen bir kitap. Kitabı bitirdiğimde içimden; “Keşke daha uzun olsaydı, bitmeseydi” dedim. Santiago Nasar gerçekten suçlu muydu? Eğer değilse gerçek suçlu kimdi? Keşke bunların da anlatıldığı daha uzun bir kitap olsaydı.
***
Kitapta; kimsenin önlemek için çaba sarf etmediği, talihsiz bir sonla gerçekleşen bir cinayet anlatılmakta. Engellenebilmesi için bir sürü fırsatın çıktığı ancak hiçbirinin önemsenmediği, hepsinin göz ardı edildiği bir ölüm.
Kötülük karşısında sessiz kalmak, gerçekleri saklamak da cinayete ortak olmak demektir. Bu hikayede yalnızca 2 katil yoktu. Sessiz kalan, hiçbir şey yapmayan bütün kasaba Santiago Nasar’ın katiliydi. O bıçak darbelerinde herkesin bir payı vardı.
Kitapta geçen bu cinayeti hayattan birçok şeyle bağdaştırmak mümkün. Kim bilir sonunun kötü biteceğini sandığımız kaç tane olayı değiştirmek için hiçbir şey yapmadık. Kim bilir sırf önyargılarımız yüzünden önümüze çıkan kaç tane ihtimali göz ardı ettik. Mutlu sonla bitebilecek her olay için yapılmayan her eylem, verilmeyen her bir çaba, gösterilmeyen emek de bir cinayettir. İyi olabilecek her şeyin cinayeti…
Okurken en çok sıkıldığım Sabahattin Ali kitabı olduğunu üzülerek söylemek istiyorum… Şahsen hiç akıcı bulmadığım bu kitabı bitirmekte epey zorlandım. Bunun sebebi kitapta mekan tasvirlerinin ve betimlemelerin bence çok uzun ve yersiz olmasıydı. Bu betimlemeler beni kitaptan çok kopardı ve uzaklaştırdı. Okumaya bir türlü elim gitmedi diyebilirim. Yeni kitaplarıma başlayabilmek için zoraki de olsa bitirdiğim bu kitabın açıkçası sonunu da pek beğenemedim. Kitabı bitirdiğimde aklımda kitaba dair hiçbir etkileyici söz veya olay kalmamıştı. Bitirdikten sonra; “Ben şimdi ne okudum?” gibi bir moda büründüm.
Samimi olmak gerekirse okurken zaman zaman sıkıldığım yerler olurken zaman zaman da bir sonraki sayfayı merakla çevirdiğim bölümler oldu.
"İçindeki Şeytan"a sarılmayı adet edinen belki de
