O kadar tanıdık bir telaş ki, koşuyorsun ama haritan yok, hızın var yönün yok. Bir yere varmak istiyorsun çünkü durunca iç ses yükseliyor, ama nereye sorusu insanın bütün kaçışlarını yakalıyor. Algernon’un acısı da burada, akıl büyürken kalp aynı hızda toparlanamıyor, insanın içi genişliyor ama sığacağı yer bulamıyor. Belki de mesele varmak değil, gerçekten neye yetişmeye çalıştığını anlamak, çünkü bazen acele ettiğin yer bir hedef değil, sadece bir boşluk.
Bunu kitabı okuyunca daha net anlayabilirsiniz ama demek istediği eski kurban bilincini yeniye taşıyamazsın. Zaten taşırsan yeni diye bir şey olmaz eskinin devamı olur. Uyan demek istiyor. Kendini bul amacını bul ve başla. Gerçek kendine bir selam ver diyor.