Nefsinin mekrinden ancak ahmaklar emin olur. Çünkü, su uyur, dost uyur, düşman uyur ama nefis uyumaz. O, ölene kadar pes etmez. İnsanın en feci düşmanı iki omzunun arasındaki nefsidir. Madem ki o ölene kadar pes etmez, o halde ölene kadar kulluk disiplininden ayrılmak yok. Onu bir an kendi başına bırakmak yok. Onu kendi haline bırakırsan akıbetin hüsrandır.
İnsanın mayasında meleklerin kendisine secde ettiği bir sır var. İnsan bu sırrı yakaladığında yucelebiliyor. İnsan nefsinin bu yönüyle hem meleklerden hem de hayvanlardan farklı bir konumda yer alıyor. O Rabbinin çağrısına kulak verdiğinde meleklerden daha yüce, ona sırtını döndüğünde hayvanlardan bile aşağılıktır.
Bazen gönlüne bir ilham, özel ve yüksek bir fikir gelir ve sen bunu hissedersin. Kendisini gözlemleyen, kendisinin farkında olan bir insan için bu durum, Allah'ın onun kalbiyle temasta olduğunun bir göstergesidir.