“Kötü olanı neden anlamaya çalışıyorsun?” “Bileyim ki ondan kaçabileyim.”
Şöyle dedim:
“Bilinebilseydi kötülük olmazdı. Sen otur duanı et. Kötünün sana değmeden geçip gitmesi için.”
Hayal kırıklığına uğradığı apaçık ortadaydı. Bir şey daha ekledim:
“Korkulacak şey kötülük değil. Zaman. Çünkü onu yenebilecek kimse yok.”
“İnsanlar ‘kötü’yü anlamak ister. Beyhude bir istektir. Kötülük gökkuşağı gibidir. Ne kadar yaklaşırsan o kadar uzaklaşırsın. Kötü anlaşılmadığı için kötüdür ya zaten!”