#sogukuyanisserisi nin ikinci kitabı olan #kırılmış nihayet bitti. @okumacemberiolusturalim etkinliğimizin ve 
Okuyan kadinlar kulubu nün #heraybiryayinevi etkinliğinin de ikinci kitabı bitmiş oldu.
Süper bir teknolojiyle yaşatılan Meka'ların macerası devam ediyor. İlk kitapta kendilerine alışmaya, adapte olmaya ve kabul görmeye çalışan Lia ve onun gibi olan arkadaşları bu sefer kendilerine 'kardeşlik' diyen inanç insanlarından kurtulmaya çalışıyorlar. Çünkü inanç insanları gizlice oluşturdukları laboratuvarda asla yaşlanmayacak, hastalanmayacak ve ölmeyecek olan meka'ların mutlak sonunu araştırıyor. Konu olarak kitabı çok beğendim. İnsanlar üzerinde değişimin ve bu değişimin topluma yansımasının her türlüsünü okumuşumdur. Bu kitap neredeyse hepsinden daha kapsamlı ama maalesef kurgusu olması gerektiği gibi işlenememiş. Çok daha merak uyandırıcı, etkileyici, heyecanlı olabilirdi. 'yok artık' diyebileceğim yerler bile basit anlatılmış. Bu biraz üzdü beni ve okumamı da yavaşlattı açıkcası ama yinede üçüncü kitabına başlıyorum, yarım bırakmam mümkün değil hazır sonu biraz heyecanlanmışken.
Herkese keyifli okumalar diliyorum...
07.04.2018
#donmus Okuyan kadinlar kulubu ile birlikte #heraybiryayinevi etkinliğinde okuduğumuz @martiyayinlari nın #sogukuyanisserisi nin ilk kitabı.
Konusundan bahsedecek olursam süper teknolojinin yer aldığı farklı bir distopya. Nükleer saldırılarla yerle bir edilmiş, yanmış yıkılmış bir Ortadoğu. Sonrası teknoloji harikası mı, teknokoji felaketi mi okuyup karar vermeniz gerekecek. Kahramanımız Lia geçirdiği bir kaza sonucu ölümden dönüyor daha doğrusu ailesinin kredisi yettiğince baştan yaratılıyor. Bu durumu normal karşılayanlar, kabullenmeyenler, korkanlar ve inanç insanları olmak üzere bir sürü farklı düşünceyle baş etmek zorunda kalıyor Lia. Üstelik bu teknolojiyi uyguladukları sadece kendisi değil. Kabul görmeye çalıştıkça dibe batıyor ve farklı bir maceraya atılacakken bitiyor. Bu yüzden bekletmeden üçleme nin diğer kitabına geçiyorum.
04.04.2018
Reklam
Çuf Çuff! Puanım: 9 / 101000Kitap
Kara Kule yolculuğunda gizemlerin katlandığı, fantastik kurgunun post-apokaliptik bir dehşetle tam anlamıyla evlendiği o muazzam duraktayım. Çorak Topraklar, serinin temposunu ve epik dozunu zirveye çıkarıyor.
Jake’in o akıl almaz geri dönüşü ve aramıza katılan sadık Oy ile birlikte Ka-tet sonunda tamamlanıyor. Roland’ın o buz gibi, saplantılı kalbinin bu yeni ailesi için nasıl titrediğini görmek harikaydı. Gül bahçelerinin büyüleyici kokusundan, dünyanın çürüyen ve deliren yüzü olan tekinsiz Lud şehrine geçiş ise tam bir atmosfer şöleni. Kadim robot Shardik’ten insanlığın ürkütücü teknolojik kalıntılarına kadar her sayfa sürprizlerle dolu.
Ve tabii ki o final... İntihar etmeye programlanmış, bilmece meraklısı süper bilgisayar tren Mono Blaine’in içine bindiğimiz andan itibaren nabız kontrolü yapmak imkansızlaşıyor. King bizi öyle bir uçurumun kenarında bırakıyor ki, zaman kaybetmeden bir sonraki kapıdan geçmek şart oldu.
Tekerlek dönüyor ve Kule artık çok daha yakın!
Minik spoiler olabilir!
Kitaba başladıktan sonra iki gece boyunca sürekli aklımda sahneler döndü durdu.
Sadece kitapta biraz daha detay görmek isterdim. Ailesine iade edildikten sonrası ve diğer annesinin sevgilisi hakkında biraz daha detay eklense süper olurdu. Kızını bu adamdan korumak için mi geri verdi? Eski kocasına ne oldu? Ve o gün o evden kardeşiyle çıktıktan sonrasında neler değişti? Kız kardeşini yanına alabildi mi gibi gibi merak ettiğim sorular havada asılı kaldı.
Doğa'nın Karargâh Günleri | İrem Oruç
"Bazen gideriz ama hep geri geliriz..."
Bazı kitaplar vardır; sayfalarını çevirdikçe sadece bir hikâye okumaz, çocukluğun o sınırsız hayal gücüne doğru bir yolculuğa çıkarsınız.
Doğa'nın Karargâh Günleri tam da böyle bir kitap.
Doğa'nın bitmek bilmeyen enerjisi, sıra dışı bakış açısı ve birbirinden komik maceraları beni sık sık gülümsetti.
Büyükbabasının askerî disiplinle dolu karargâhında yaşanan olaylar hem eğlenceli hem de sıcacık bir aile hikâyesine dönüşüyor.
Özellikle Doğa'nın dünyayı kendi frekansından algılayışı, farklı düşünmenin aslında ne kadar değerli olduğunu çok güzel hissettiriyor..
Yunus Atılgan'ın çizimleri hikâyeye ayrı bir canlılık katarken, kitap çocukların hayal gücünü destekleyen, kendilerini oldukları gibi kabul etmelerini teşvik eden güçlü bir mesaj da veriyor:
"Farklı olmak bir sorun değil, bir süper güçtür."
Kahkahalarla okunan, sıcacık aile bağlarıyla içinizi ısıtan ve çocukların dünyasına sevgiyle yaklaşan bu kitabı; ilkokul çağındaki okurlara ve içindeki çocuğu hâlâ koruyan herkese gönülden tavsiye ederim.
Reklam
Reklam