Suizan... kalbin en sessiz kırgınlığıdır.
Birinin sana yanlış yaptığını sandığında değil, belki de hiç yapmadığı bir şeyi ona yakıştırdığında başlar. içinde büyür, delil aramaz; sadece ihtimalleri büyütür. Gözlerinle
görmedigini kalbinle kurar, sonra da o kurduğun şeye inanırsın.
Oysa gerçeklik çoğu zaman daha sakindir... Belki o kişi yorgundu, belki dalgındı, belki de hiç aklına bile gelmedi
senin düşündüğün şey. Ama suizan, hakikati beklemez; kalbinde kendi hikâyesini yazmaya başlar.
Ve en acısı şu ki..
Suizan sadece karşındakine değil, sana da zarar verir.
Çünkü insan, baskasi hakkinda kurdugu şüphe kadar kendi iç huzurunu da eksiltir.
Bu yüzden bazen en büyük iyilik, bilmediğin yerde susmak, görmediğin yerde güzel düşünmektir. çünkü hüsnüzan, kalbi genişletir... ama suizan, insanı kendi kurduğu dar bir karanlığa hapseder.