Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yollar çamurluydu, girdik bi kere. İnatla yürüdük, bir ışık uğruna.. Zaman geçti, yolun sonuna tam yaklaşmışken söndü ışık.
Karanlıkta kaldık, kaybolduk. Şimdi aynı çamurlu yoldan geri dönmesi var. Tek başına. Işıksız..
Noldu şimdi? Zaten dizlerimize kadar çamura bulanmış o yolda ışıksız kalmaya mı üzülmeli yoksa o yoldan tek başına geri dönmeye mi?