Tuğba Asiye Tunç
@tb_tnc
Fizyoterapist
Gazi Üniversitesi
Bursa
25 Ağustos
4 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Herkes tek renk oldu.
Yaşam koşulları küreselleştikçe insan ve insanlık olarak aynılaştık. Herkes siyah oldu. Giyimler, fikirler, davranışlar, yaşantılar, zevkler… Herkes aynı kahveyi sever oldu. Aynı yemeği, aynı filmi, aynı kitabı, aynı konuları… Farklılığa ve farkındalığa cesaretimiz kalmadı sanırım. Tüm dünyada insana özgü özellikler değer kaybediyor. Ama toplumumuzda bu kayıp daha hızlı oluyor.İşin garip tarafı bunun çoğu kişi tarafından bilinçli olarak modernizm adı altında yapılması. Örneğin iki gün sonra yılbaşı. Birçok kişinin evinde çam ağacı süslenecek, hindiler pişirilecek ve noel babadan hediyeler beklenecek. Çok garip bir durum. Ne amaçla neye dayanılarak yapılıyor inanın anlamakta güçlük çekiyorum. Bu ne toplumumuzun bir geleneği ne de dinimizin bir gereği(inancı gereği yapanlar istisna tabi). Kendi geleneklerimizden, kültürümüzden, inancımızdan olabildiğince kaçıp bizi batıya yaklaştıran iyi veya kötü her şeye dört elle sarılıyoruz. Aksini düşünenler ve yapanlar ise gerici ve yobaz damgasını yiyor. Bilinç ve iradeden nasıl bu kadar uzaklaşıldı, bu toplumsal hastalık nasıl rehabilite edilecek? Üzerinde ciddi çalışmalar yapılmalı.
Kişinin başkalarına karşı takınacağı tavırlar genellikle kendine karşı takındığı tavırlarla paralellik gösterdiğinden, başkalarından nefret etmeye karşı içinde barındırdığı gizli eğilim de makulleşerek güçlenmiş olur
… tıpkı hiç yürümediğimizde bacaklarımızın hamlanması gibi, organizmalar da potansiyellerini tam olarak kullanamadıklarında hastalanırlar. Tabii bizim durumumuzda kaybedeceğimiz tek şey bacaklarımızdaki güç olmaz. Kan dolaşımımız, kalp atışımız… Kısacası organizma olarak güçsüz düşeriz. Birey olarak potansiyellerimizi gerçekleştiremediğimizde de aynı şekilde kısıtlanır ve hastalanırız. Nevrozun özünde bu yatar.
…Cennetteki iki kişiden bir seçim yapmaları istenir. Ya özgür olmadan mutlu olmaları ya da mutlu olmadan özgür olmaları; üçüncü bir seçenek sunulmaz. Budalalar özgürlüğü seçti, sonra ne oldu, yüzyıllar boyunca zincirlerini özlediler… varoluşun acısı budur içte.
