Badet
@tbadet
lisans
Ankara
44 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Bana öyle geliyor ki Zülfü Livaneli yazmak için kendini hala geliştirmesi gereken bir isim. Şimdiye kadar okuduğum kitaplarından gördüğüm üzere olaylar yazarın seçtiği bir ana olay üzerine örülüyor. Ancak bu ana olay ortaya çıkana kadar olabildiğine laf kalabalığı yapılıyor kitaplarda. Bu kitapta da öyleydi. Kitabın sonu tatmin ediciydi ancak kitabın birçok noktasında yeter artık bunlar bir okur olarak beni ilgilendirmiyor dediğim oldu. Özellikle yazarın bir öğretmen edasıyla olayları bölüp bilgi aktarması beni hayli sıktı. Üstelik gördüğüm üzere sırf bilgi vermek ve okura “evet gerçekten böyle” dedirtmek için bazı kahramanlarını içi boş olarak yazıyor. Yani lisans eğitimini tamamlamış ve mesleğe başlamış bir gazeteci nasıl ülkesindeki aşk cinayetlerinden bir haber olup da “Evet Ahmet bey haklıymışsınız aşk ve cinayet birlikteymiş” der?
Bunun dışında yazarın üslubu kendini okutuyor, bu konuda gerçekten başarılı bir isim. Hayatı tahlil etmesinde ve bunları kitapta bilgi olarak sunmasında ne kadar aşırıya kaçtığını düşünsem bazı noktalarda çok güzel düşünmüş dediklerim tabiki oldu.
Okuyacaklara şimdiden iyi okumalar dilerim.
Aramızdaki En Kısa Mesafe’nin okuyucu incelemelerine baktığımda bütün eleştirilerin olumlu ve hayranlık içerdiğini fark ettim. Bu
durum beni hayli şaşırttı. Herkesin bu kadar beğendiği kitap için aynı düşünceleri paylaşmadım ne yazık ki. Sadece benim böyle düşündüğümü görmek de beni hayli şaşırttı. Çok iyi bir öykü okuru olduğumu iddia etmesem de öykü edebiyat alanında en sevdiğim türdür. Bu sebeple belirtmem gerekiyor ki, bence, Aramızdaki En Kısa Mesafe dönemine ait öykülerden geride. Öykülerin sevdiğim bir özelliği günlük hayatta karşılaştığımız olayların ya da tutumların düşünmediğimiz, fark etmediğimiz yanlarını çarpıcı anlatmalarıdır. Mesela yolun sağında duran erik ağacı normal şartlarda ilgimi çekmez ama bir öyküde anlatılan erik ağacı sonrası yollardaki erik ağaçlarını izlerim. Ancak bu öykü kitabından sonra böyle bir farkındalık ve mutluluk yaşamadım. Maalesef öyküler hayli kısa, olayları hızlı ve yavan anlatımlı. Oysa öyküler için seçilen olaylar hayli ilgi çekici şekilde anlatılabilirdi. Bu kitap Barış Bıçakçı’nın okuduğum ilk kitabıydı umarım diğer kitaplarında daha farklı düşünmeye başlayabilirim.
Okuyacaklara iyi okumalar dilerim şimdiden.
Kitabın konusu genel yazımlardan hayli farklı. Psikolojiye ilgi duyanlar ve bu alanda uğraş verenler için okunabilecek zevkli bir kitap. Yazarın üslubu ise okumanızı kolaylaştıran bir etken. Beklentinizi kendi gelişiminiz anlamında değil toplumun bir kesimini olan psikopatları anlamak olarak seçmenizin iyi olacağını düşünüyorum. Çünkü kitabın içeriği psikopatları ve psikopatiyi anlamak üzerine kurulu.
Şimdiden zevkli okumalar dilerim.
Serenad inceleme
Livaneli’nin okuduğum ikinci kitabı. Kalemiyle Huzursuzlukta tanıştım. Ancak iki kitap arasında yazım olarak hayli farklıklar görünüyor. Huzursuzlukta yazarın üslubu akıcılığıyla dikkat çekerken Serenad’ta kurguya verilen önemi fark ediyoruz. Serenad’taki yazım üslubunun kitabın, kahramanın yazdığı bir kitap olarak ele alınmasından da kaynaklanabileceğini düşünmekteyim.
Yazar sizi yoğun bir bilgi bombardımanına tutuyor. Bu anlamda kitabı okurken güzel bir okuma tercihi yaptığınızı düşünüyorsunuz ancak kahramanın yaşına göre oturmamış karakteri ve yeterince anlaşılamaması kitabın belirli kısımlarında hayli sıkılmanıza ve kurgudan uzaklaşmanıza sebep oluyor.
Konu olarak beklenmedik ve hayranlık yaratıcı bir anlatıma sahip.
Okumak için güzel bir tercih.