Öykülerde sevgi yaraları iyileştirir, kırık olanı tamir eder, hayatınıza devam etmenizi sağlardı. Ama sevgi bir büyü, kutsama sözcükleri, bir merhem ya da her şeyi iyileştiren bir şey değildi. Bağ kurarak, zorlukları paylaşarak ve güvene saygı göstererek güçlenen narin bir iplikti. Zoya’nın annesi yanılmıştı. Onu mahveden şey sevgi değil, sevginin ölümüydü.
Sevgi yok edendi. İnsanların yas tutmasına, dul kalmasına neden olur, geride mutsuzluk bırakırdı. Derin üzüntü ve sevgi ayni şeydi. Derin üzüntü, sevgin kalmadığında geride kalan gölgeydi.