albertine
@thealbertinee
12 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
arkadaşımın önerisi ile okudum kitabı. ismi karamsar olsa da hikayenin anlatımı o kadar rahatsız edici ve tetikleyici değildi. akıcı bir kitap, yazım dili kolay olduğu için hızlı bitti. sadece ortalarında artık bir ilerleme olmasını istedim. ilerleme son sayfalarda oldu ve çok ani bir bitiş oldu. neden böyle tercih edildi? nasıl değişim oldu? nasıl kabullenildi? bitirdiğimde biraz eksik kalan kısımlar olduğunu düşündüm. beklentisiz şekilde akıcı bir kitap arıyorsanız tercih edilebilir.
bu kitabı okuduktan sonra kendi söylediklerime ve karşımdaki insanın söylediklerine daha çok dikkat eder oldum. okuması kolay bir kitaptı, hızlıca bitti. genel anlamda insanı bazı konularda farkındalığa ulaştıracak bir tarzı var. fakat daha önce bu tarz kitaplar okuduysanız biraz hafif kalacaktır. ben okuduğum kitaplarda daha derin psikolojik çözümlemeler isterim ama bu kitap yapmanız gerekenleri söyleyip çekiliyor gibi. hayatımı değiştirdi, çok etkilendim diyemem ama güzeldi.
bu kitaba olan birçok farklı yorum gördüm. diğer kitaplarının daha iyi olduğunu savunan ya da gerçekten en iyisi olduğunu düşünenler. ben diğer kitaplarını henüz okumadım ama en kısa sürede Suskunlar kitabını okuyacağım.
diğer kitaplarını okumadığım için tabi ki karşılaştırma yapamıyorum. ama okurken yaşadığım en iyi tecrübelerden biriydi. kitapta geçen bazı karakterleri sevdim, bazısından nefret ettim ama zamanla her karakteri benimsemeye başladım. her birini hikayeler ile yavaş yavaş tanımak, parçaları birleştirmek iyi bir okuma deneyimi kattı.
kitabı okurken o kadar keyif aldım ki bu keyifi nasıl son ile noktalanacağını düşüyordum. bazı kitaplar sonu ile vurur, bu kitap kesinlikle onlardan biri değil bence. okurken fark ettiğimiz birçok detay biraz havada kaldı gibi hissettim bittiğinde. henüz kendimi o evrenden çıkmış gibi hissetmiyorum.
bu kitabı daha öncesinde birkaç kere daha okumayı denemiştim. ilk birkaç bölümü kitabın diğer bölümlerine göre daha absürt bu yüzden okumaya devam etme isteğini düşünüyor bence. ama bana ve bu kadar beğenen insana güvenin.. okumayı bırakmayın.
kitap kadın karakterin erkek arkadaşı ile ayrılmasının arkasından yazdığı günlüğü konu alıyor. bir kitap ayrılığın her aşamasını ancak bu kadar yaşatabilirdi. geri dönmek isteme, inkar, kendini kaybetme, kendini bulduğunu sandığında yeniden kaybetme, özlem, duygularını yeniden keşfetmek ve birçok daha ayrılık esnasında yaşanan duyguları barındırıyor kitap. fakat bu duyguları öyle kişisel gelişim kitaplarındaki gibi bir öğretmen bize anlatıyor gibi değil daha içten, daha bizden biri olarak anlatıyor. absürtlüğü de kitaba ayrı bir güzellik katıyor.
iyi ki yollarımız kesişti bu kitapla. özellikle ayrılık sonrası okudukça iyileşeceksiniz, Osman'la vedalaşacaksınız. ayrılık yaşamadıysanız da okuyun, Osman'la vedalaşmak sizin de hakkınız:)
bu yazarın birçok kitabını okudum. okuma kolaylığı, kitabın akıcılığı konusunda iyi olduğu için çerezlik olarak tercih ediyorum bazen. fakat aşkı anlatma konusunda çok zayıf olduğunu son birkaç okuduğu kitabında fazlaca fark ettim.
yazarımız önce çok yoğun ve çözümsüz bir olay veriyor bize. olayın ne olduğunu, karakterlerin geçmişini anladığımızda ise kitap bitiyor. bu aşamalardayken kitapta karakterleri tanımadığımız işin bağ kuramıyoruz, tam bağ kuracağız diyoruz o sırada kitap bitiyor. ortada ne bir aşk ne bir karakter var yani.
bu kitapta birbirini defalarca tekrar eden betimlemeler var. kadın başrolümüz aşık oldukça bize kimya dersi anlatır gibi katı sıvı gaz formlarına girdiğini anlatıyor DEFALARCA. ayrıca kitaba ismini veren 'çirkin aşk' betimlemesi de dünya saçması geldi.
colleen'in okuyacağım son kitabı mı olur bilmiyorum. fakat abartı konularından, sadece sex için birlikte olan karakterlerinden sıkılmaya başladım.
