Betull
@thelastmathteacher
Bir ben akıllıydım. Ben de harcanıp gidiyordum bu aptalların arasında. / O. A.
102 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Durun bir yanlışlık var bu kitabı Oğuz Atay yazmadı!!!Edebiyat
Evet arkadaşlar sizlerle bu elim ve vahim haberi paylaşmanın hüznü içerisindeyim. Öncelikle kitap özenli incelememizden geçip her satırı didik edilmek suretiyle kelime kelime okunmuştur. Ama ne yazık ki eserin sahibi-nedendir bilinmez- kendine Oğuz Atay demiş!
Peki kim bu patavatsız?
Sahte yazarımız insanlığa karşı epey sinirli, bunu ilk satırlarında çok net anlıyoruz. Galiba insanları da pek sevmiyor(hak vermemek elde değil) ama buna rağmen her şeyi sineye çekiyor.
Peki sahte yazarın foyasını nasıl ortaya çıkardım?
Bu kitapta ironi eksikti, haddinden fazla ciddiyet vardı ilk önce. Sonrasında Oğuz Atay’ın sosyal konulara üstü kapalı değindiği kitaplarının aksine bu kitapta aleni ve net bir şekilde dönemin sağ-sol ilişkilerine yer vermesi şüphelerimi destekledi. Her kitapta alıştığım karakterlerin iç dünyasına giriş yapamadan kapıda bırakılmıştım. Bakın işte burası yapbozun son parçasıydı.
Bazı yorumlarda Oğuz Atay’a başlamak için tavsiye edilir diye tansiyonumu düşüren cümlelere rastladım. Etmeyin dostlar. Bu kitap ile Oğuz Atay’ı tanıyamazsınız. Belki tanımaya giriş 101 gibi bi şeyler diyebiliriz.
Bu arada Eylembilim tamamlanamamış olsa da gerçekten dönemin üniversitelerine bakış için harika bir roman. Ben Atay’ın zekasını ironileri ile okuyucuya aktarmasına hayran olduğum için bu kitap beni tam doyurmadı. Hızlı akan bir kitap okumak isteyenlere iyi okumalar
Portre>Palto bu konuda anlaşalım a dostlar!Edebiyat
Yıllar yıllar evvel ilkokula giderken ailece marketteyiz. Kitapların önünden geçerken gözüm Gogol’un Ölü Canlar’ına takıldı. Aldım attım sepete eve gidip bi hışım başladım okumaya ve 2. sayfada aldım hevesimi. ‘La bu adam ne diyo?’ ile ‘Acaba ben bu kitabı neden aldım?’ ikilemi arasında can çekişirken Gogol’u öcü yazarlar ailesine ekleyerek tozlu raflara kaldırdım.
Yıllar yıllar sonra öykü kitabını aldım ama bir türlü elim gitmiyor. Yaklaşık 2 yıl kütüphanemde kesişip durduk ve işte sonunda oldu: Okudum.
Kurduğum tüm şemaları yıktı bu kitap. Gogol’un ironileri, tahlilleri, toplum ve insan eleştirileri, ince alayları beni benden aldı.
Hele ‘Portre’ öyküsüne ne demeli! Kitabı basan arkadaşlara tek isyanım: Neden ilk olarak bu öyküye yer vermediniz?
İlk öykü Neva Bulvarı bolca betimleme ile selamlıyor bizi. Eğer ki bu betimlemelerde kitaba biraz zaman tanırsanız gerisi su gibi akıp gidiyor.
Sırasıyla; Neva Bulvarı, Burun, Portre, Palto, Bir Delinin Anı Defteri, Fayton adlı öykülerden en beğendiğim kesinlikle Portre oldu.
Portre adlı öyküde yazar başlangıç olarak acıma, ana yemek olarak gerilim(ama nasıl gerilim!) tatlı olarak da nasihat sunuyor bize. Çok akıcı bir o kadar da etkileyiciydi bence.
Palto’nun da hakkını yemek istemem açıkçası. Duygu geçişleri, insan ilişkileri çok başarılı işlenmişti.
Son öykü Fayton ise yüz güldüren komik bir öyküydü. Kapanışta ‘Gogol’u nasıl bilirdiniz?’ derlerse komik bilirdik dememiz bile muhtemeldir.
Okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar derdim ama kitabı benden başka herkes okumuş galiba
Bir Delinin Anı Defteri - Palto - Burun - Petersburg Öyküleri ve FaytonNikolay Gogol · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202537,2bin okunma
Şey acaba ben oradan 250 gr anlayış, 500gr adam yerine konma alabilir miyim?Edebiyat
Şimdi çok saçma bir işe kalkışacağım: Tutunamayanlar’ı yorumlamak gibi saçma bir iş.
Not: Bu alan Olric içermez.
Mutluluk için neyi/neleri feda edebiliriz?
Cesur yeni dünya!
Öyle bir dünya ki herkes sağlıklı ve mutlu. Herkes sevdiği bir işi yapıyor. Herkes özgür; istediğini yapabilir ve daha da ötesi ellerinde ‘soma’ var.
İşte Cesur Yeni Dünya!
1932 yılında yazılmış bir kitabın günümüzde bu denli etkileyici olma sebebi yazarın öngörüsüdür diyebiliriz hepimiz. Her birimiz Soma ile kendimize geçici mutluluklar arıyoruz ve de hiçbir yan etkisi yok! Kitapta bir ilaç olarak bahsedilse de bizler kendi somalarımızın ekranlar olduğunun farkındayızdır evvela. Bir diğer öngörü ise kişilerin sahte özgürlükleridir bana göre. Herkes sınırları çoktan çizilmiş bir hayatta/toplumda kendince özgür olduğunu düşünür. Tutunduğu mevkide mutludur kendince.
Tabii John gibileri de vardır aramızda: hiçbir yere ait olamayanlar. Ne toplumun içinde ne dışında. Kendisine bir yer arayarak her yerden muaf tutanlar/tutulanlar.
Kitapta çok yalın bir dil ve çok çarpıcı bir anlatım var. Özellikle Denetçi ve John arasında geçen 17. Bölüm okumaktan en keyif aldığım yer -ki bence kitabın özü- oldu. Kitapla ilgili ön araştırma yaptığımda bunun bir ütopya olduğunu düşünmüştüm. Çünkü gerçekten her şey ideal gibiydi. Sonra kendime bazı sorular sordum: Özgürlüğün olmadan gerçekten mutlu olur musun? Sizin de cevabınız benim gibi hayır ise bu kitap bir distopyadır.
Ben somamı aldım ve yapay özgürlüğümle arkama yaslanıp bu satırları yazdım. Henüz helikopterlerimiz yok - belki de gama veya epsilon olduğumuzdan- ama tramvaylarımıza binip her yeri gezebiliriz. İşte gerçek mutluluk!
Ah Cesur Yeni Dünya!
8 versem gönül razı değil, 9 versem vicdanım rahat değil :/1000Kitap
Ne yürüdün be Frodo!
Evde oturduğum yerden maceraya atılmak için en iyi alternatif ne olabilirdi? Tabii ki lotr serisi!
Filmlerini defalarca izlediğim için kitaba da büyük bir heves ile başladım ama ilk bölümler aşırı sıkıcıydı :/ Yüzüğün hobbitköyünden çıkması ile hikaye birazcık akmaya başladı. Lakin sonrasında da adeta uzun ince bir yoldayım ezgisi ile bölümleri okudum. Karakterleri çok az gördük ve haliyle tanıyamadık. Serinin devamında daha fazla aksiyon daha az yürüyüş olacağını umarak yoluma devam edeceğim ben :’)