betül

... Çocukluğun kendini saf bir biçimde akışa bırakması ne güzeldi. Yiten bu işte!..
Edebiyat-Düşünce
Reklam
Şimdi varacağı boy sezilemez. Solgun bir mum mavisidir belki, belki yaşayakalan ölümdür, bütün yanık ünlemler tekrarında!
Edebiyat
Dirim çürüyor yanıbaşımızda! Dağılıyor kokusu ölümün, bu bezgin şafaktan. Sırt dönüşler, yalanlar, aşağılamalarla daha da ıralıyor canı varoluş sevincinin. Ölümse bilir nasıl çakacağını -elden ve ayaktan- Kendi kararı ve sonsuzluğuyla yakın kılar artık, cansız olmayı!
Edebiyat-Düşünce
Reklam