işte bunun için hastalığı asla affetmeyeceğim, diye tekrar edip duruyorum içimden, onu asla affetmeyeceğim. bir insanın canını onu aşağılamadan da alabilirsin.
elimizde en azından, anne ve babamızın ölümünü yalnızca bir kez yaşadığımıza dair tesellimiz kalıyor. kendi ölümümüzden söz etmeye bile gerek yok. onu bir kez bile yaşayamayacağız.
öte yandan eğer bu yöne, hükmedilenin hükmedene dönüşmesine, ayağa kalkıp intikamını alan savaşçıya, Nietzsche'ci bir direnişçiye meyledecek olsam benim de kendimden küçük olani ezme riskim olmaz mı? nasıl olabilir de bir başkasını ezmeye dönüşmeden daha büyük bir güce yükselebiliriz? nasıl olabilir de kötülüğü yeni bir kötülükle değil de incelikle aşabiliriz? ve bu inceliğin içimize dolmasını ve bizi karanlık taraf kadar büyülemesini nasıl sağlayabiliriz?