Ben, sadece namuslu olmakla öğünen kişiyi adamdan saymıyorum; toplumu iyiye, güzele götürmek için kendi gibi namuslu insanlarla birlikte bir çaba harcamamışsa, çevresindeki uygunsuz gidişe başkaldırmamışsa, o kişi namussuzdur benim için.
Livaneli’nin okuduğum üçüncü kitabı. Öncekilere oranla bu hikaye beni çok da şaşırtmadı. Ama sanırım Livaneli okumanın en güzel yanı bir roman okuyup aynı zamanda birçok şey öğrenmek. Anlatımın akışını bölüp bilgi veren, kültür birikimini kitaba zorla sokuşturmaya çalışan yazarlardan değil Livaneli. Bilgisini, görgüsünü, kültürünü hikayenin içine işleyerek okuyucunun hem hikayeden kopmamasını hem de kendi birikiminden yararlanmasını sağlıyor. Üstelik bunu yaparken de bizden, hepimizden bir dil kullanıyor. Bu yönden yine okurken sahiplendiğim, aynı zamanda da bilgilendiğim bir hikaye oldu.