Otobiyografik kitapları pek sevmem aslında ama.
Bu kitap, gerçekten başka bir yerde duruyor.
Yazarın yaşam öyküsü o kadar içime işledi ki.
Yeri geldi sarılmak istedim ona,yeri
geldi sustum sadece.
Bütün günü bu kitabın içinde geçirdim.
En çok da "Arafta mıyım?" bölümü.
Beni benden aldı, kelimeler yetmez anlatmaya.
Birkaç alıntı bırakacağım, çünkü bazı cümleler kalbime kazındı.
Kitabı kapattım ama etkisi uzun süre kapanmayacak belli.
9.5 Haftaİpek Kocaman · Profil Kitap · 2025130 okunma
Enerjinizi geçmiş olaylara odaklamayı bırakın, çünkü hayat israf edilemeyecek kadar değerli.
Geçmişin gölgesinde yaşamayı sürdürmek mi yoksa günün getirdiği güzellikleri kucaklayıp yaşamak mı? Hangisi tercihin?
Yaşam sanıldığından çok daha kısa ve değerli.
"Ama bu ataerkil toplumda “vefa”, genelde kadınlar tarafından verilen bir değermiş gibi algılandığı ve öyle lanse edildiği için ‘Senin yaptığını kimse yapmaz,” diye yüceltiliyor. Örneğin bir anne çocuğunu yedirir, içirir, giydirir, onu parka götürür ve bu onun görevidir(!) kime göre. Oysa sadece anne annelik yapıyordur. Baba ise çocuğunu parka götürdüğünde ya da diğer gereklilikleri yaptığında “Muhteşem baba, ilgili baba,eşine yardımcı olan baba,” olur. Oysa o da sadece “babalık” yapıyordur."
Kimseye minnet etme, duydun mu beni? Herkes ne yapılması gerekiyorsa onu yapacak, eksiği olacak ama fazlası olmayacak. Yapamayanlar da yolundan çekilecek. Anlaştık mı?