Kör gibiydim. Uzay boşluğunda gibi hafiftim, hiçlik içinde bir hiçtim. Şu anda da böyle hissediyorum. Bir de ben hiç kimseyi, incindiğim gibi incitmedim, en azından bilerek ya da isteyerek. Pek tabii iyi niyetlerin de beklenmeyen bazı olumsuz etkileri olabiliyor ancak huzurlu hissediyorum. O yüzden içim oldukça rahat ve korkmuyorum ölmekten,
Dargın, küs kalmış iki küçük anıydı anlatılacak
Birikmiş gözyaşlarıyla birlikte
Küçük küçük taksitlerle sunulmayı bekler öpüşlerdi akıttığım
Acıydı her tattığım
Hepsi yakın olduğu kadar uzak
Ve ben yorulmuştum artık sendelemekten
Yanlış tercihlerden
Çekildim,
Geri çekildim,
Kapandım,
Kendimi affetmenin yollarını aradım.
Bıraktığın o iki küçük anıyla
Döktüğüm gözyaşlarıyla
Ve kaybettiğim duygusallığımla
Sarıldım kendime.
Etrafında kimse yokmuş,
Sokaklar soğuduğunda
Camlarda beliren ellerin izleri varmış
Puslu kalmış yorgunluğun sıkıntısı,
Ağlamaklı olmuş;
Gözleri sulanmış.
Tek bir kaçış varmış gibi
Takipte,
Tek sıra hâlinde,
Beli bükük,
Kaburgası çıkık
Kendinden korkarmış
Ve hep saklanırmış aynalar...