Tahir korkutata
@tkorkutata
"Gülünü bunca önemli kılan, uğrunda harcadığın zamandır."
Varvara Nikolayeyna uyanıp paravanın arkasından çıktığında Kovrin çoktan ölmüştü, yüzünde ise bahtiyar bir gülümseme vardı..
zayıf insan bedeninin artık dengesini yitirdiği ve deha için kabuk görevini daha fazla yerine getiremediği için ölmekte olduğunu fisıldıyordu.
Ayı ve çevredeki ışıkları yansıtan muhteşem koy, adını koyması güç bir renge bürünmüştü. Maviyle yeşilin yumuşak ve müşfik bir karışımıydı bu; su yer yer mavi göztaşı rengini andırıyordu, bazı yerlerde ise sanki ay ışığı
yoğunlaşmış da suyun yerine koyu doldurmuş gıbı görünüyordu; kısacası, nasıl da müthiş bir renk uyumu, nasıl da dingin, huzurlu ve yüksek bir ruh hali!
Canlı cenazeye dönüşen ve insanın içine işleyen büyük, akıllı gözler dışında galiba içindeki her şey çoktan ölen bu kadına dair hatıralar yüreğinde sadece acıma ve kendine karşı bir kızgınlık uyandırıyordu.
İliklerine kadar egoist hepsi. En çok da tokluklarında, mideye dayalı sığır ve domuzvari iyimserliklerinden iğreniyorum.