TNU
@tnuluss
İyi bir kitap okuduğumda yazarına çay demlemek istiyorum
Hemşire
OMÜ
Ankara
Zonguldak, 16 Nisan
287 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Öncelikle kitabın yazarı Rukiye Türeyen’i gönülden tebrik etmek istiyorum. Ben onun bu takdir edilesi, örnek alınası başarısını kendi gözlerimle görmek ve ona biraz olsun destek olabilmek adına bu
Arkadaş tavsiyesiyle, konusunun ne olduğunu bile bilmeden okumaya başladım ve böylece yine boğazımı düğüm düğüm eden, önerebileceğim bir kitapla daha tanıştım. Afganistan’ın savaş yıllarını en acı yönleriyle yüzünüze soğuk bir tokat gibi çarpıyor yazar. Açlıkla, sefaletle, zulümle geçen zoraki hayatlar. Ülkelerini terk etmek zorunda kalan aileler. En kötüsü de bu ülkede kadın olmak..
Çocuk doğuramamakla kız çocuğu doğurmanın neredeyse aynı kefeye konulduğu, kız çocuğunun sevgiden, şefkatten yoksun bırakıldığı, dışlandığı, hırpalandığı bir dönem anlatılıyor ve okurken yüreğiniz sızlıyor.
İki kadın düşünün. Farklı hayatlardan gelip aynı kadere mahkum bırakılan. Koca koca adamlar düşünün minik minik kızları kendilerine eş yapan.(Ben eş diyeyim siz hizmetkar anlayın. Zira günümüz eş tabirinden epeyce uzak.. ) Kadın düşünün yanında bir erkek yoksa hiçlikle eşdeğer kılınan. Ve daha bahsedemediğim bir sürü acı. Güzel bir nokta da; yazar bunlardan bahsederken dönemin siyasi gelişmelerini de yerinde bir şekilde ekliyor.
Üzüleceksiniz, hüzünleneceksiniz, acıyacaksınız ve bu kadarı acıya katlanılamayacağını düşüneceksiniz. Ama anlayacaksınız. Kadınların en güçlü varlık olduğunu, asıl kadın yoksa bir erkeğin hiçlikle eşdeğer kılınması gerektiğini anlayacaksınız.
Kitaptan nasıl bahsetsem diye düşünüp düşünüp duruyorum. Çok özel ve özenli bir kitap, hangi kelimeleri daha çok yakıştırabilirim karar veremiyorum. Öncelikle yıllardır bir yerlerde gördüğüm bir kitaptı ama kapağı beni renklendirmemişti önyargım vardı. Sonunda tabularımı yıktım aldım elime. (yani ne yapıyormuşuz kapağa göre karar vermiyormuşuz:) çünkü kendileri her yiğidin harcı olmayan muazzam bir bilim kurgu..) Başladığım andan itibaren; kitabın sayfalarını çevirirken her seferinde dış dünyadan kopmuş buldum kendimi. Kaç kere beynim yandı kaç kere yeter artık yine mi yeni karakter dedim sayamadım. Sizi öyle bir savuruyor ki en başta, hepsini aklımda nasıl tutucam derken yazar imdadınıza koşuyor. Meraklandım, heyecanlandım bazen de anlamakta güçlük çektim. Ama şunu diyebilirim ki baştan sona ufkum açıldı. Bana farklı anlamlar yüklediği yetmiyormuş gibi okullarda öğrenemediğim olasılığı öğrendim. Matematik fizik tıp derken bilginin sınırı olmadığını bir kez daha anladım. Yazara hayran kaldım.. Zaman zaman aksiyon filminde hissettim kendimi. Birebir gözümde canlandı sahneler. Bazense bir epilepsi hastası gibi hissettim bazen tüm o acılı durumlarda o acıyı duydum. Şu 10 gün kitapla birlikte yaşadım. Mutlaka alıp okumalısınız. Hiç sanmıyorum ki kitaptan hiçbir şey öğrenmeden bitirin. Keyifli okumalar diliyorum çünkü zaten çok keyif alacaksınız!:)
Uzun süredir okumak istediğim fakat bir türlü başlayamadığım bir kitaptı. Bitirdikten sonra neden bu kadar geç kaldığım için kendime bir miktar kızdım.. Kendimi minicik bir çocuğun dünyasında onun acılarını derinden hissederken buldum. Sevgisizliği, yoksulluğu, ötekileşmeyi ve en çok da kendinden büyük gözyaşlarını.. Hal böyleyken bile yine de hayata tutunabilecek bir sürü hayalinin olması bana ışık tutmuştu. Hangimiz dayanabiliriz ki böyle bir hayata? Kendime sordum. Sonra birden sevginin ve şefkatin yüksek mertebesiyle tanıştım. Zeze bile kendini sevmezken sen ona hayatı sevdirdin. İçim ısındı yüreğime su serptin Portuga. Ben de öyle sevdim ki seni. Çocuk deyip geçmedin ona en yakın arkadaş olup karanlık kuytusundan günyüzüne çıkardın. İyi hoş çocuk gibi de değildi ya zaten. Zeze‘nin yüreği hepimizden büyüktü, kocamandı.
Sana gelince Jose, sen bu dünyadaki en güçlü insansın. Portuga’yı asla unutmayacağız tıpkı senin onu hep hasretle anacağın gibi..
