ulu dostum, tanrı, iyi bil beni. her geçen gün kısa saçlarımda ademin hataları uzuyor
eğer gözlerini kapatarak dokunsaydın ve öpseydin şiirimi, dört atlı origamim şahlanarak uçardı, sen ve ben karanlık ve güzelin içinde bilirdik birbirimizi.
belki formalite belki gerçeklikle, elimde limonlu bir pasta ile vaadsiz tanrının doğumunu sürekli bulaşan virüslerin seviştiği kentte iki kişi ile kutlayacağım, mahrum bırakıldığım şiirleri süsleyerek.