Utancımdan deli olacaktım ... insanların en günahsızına kabahatlerin en ağırını; seven bir kalbi yüzüstü bırakmak ihanetini yüklemenin, asla affedilmeyeceğini seziyordum.
Birkaç şey kesin ama birisi asla birlikte yaşayamayacağımız, bir evi paylaşmayacağımız, vücutlarımızın yan yana, bir masada, aynı şehirde bile olamayacağı gerçeği
İçimde neler olduğunu ne sana ne de başkasına anlatamam. Anlatmaya nasıl başlayabilirim ki;kendime bile açıklayamıyorum. Bu bile asıl mesele değil; asıl mesele açık: Benim etrafımda bir insan olarak yaşamak imkansız ; sen bunu görüyorsun ve yine de inanmak istemiyorsun öyle mi ?