"Elimi başıma doğru uzatıyorum, kendi saçlarımı okşuyorum. Sanki ruhum birinin onu sevmesine, saçlarını okşamasına ihtiyaç duyuyor gibi... Kendime sarılmak istiyorum, kendi yanağıma dokunmak istiyorum , kendi gözyaşlarımı silip kendime geçecek demek istiyorum... İnsanın en büyük çaresizliği kendi kendini teselli etmek zorunda kaldığı andır. Ama insanın güçlendiği an da odur. Büyüdüğü andır o. Ruhunun tamamlandığı andır..."
"Hayatımın sonrasını bir odada dış dünyaya kapalı bir halde geçireceğimi düşünmüştüm hep. Nereden bilebilirdim o odanın içinde bana arkadaş olacağını ve o odayı benim için dünyadan daha büyük bir hale getireceğini. Nereden bilebilirdim benimle birlikte o çatıya çıkacağını, gölgemin ellerini tutacağını.."