İnsanın içindeki o büyük sevginin yerini alan nefret, aslında verilen değerin son çırpınışıdır. Gerçek son ise; ne sevginin ne de nefretin barınamadığı o büyük kayıtsızlıktır. Bir zamanlar dünyaya bile sığdıramadığım o yerinin, şimdilerde ise koca bir hiçlikten ibaret olması ne acı.